แก้วประเสริฐ
สิ้นเสน่หา
ฟ้าบรรเจิดเลิศแสงทุกแห่งที่
กลั่นวจีวิปโยคเฝ้าโศกศัลย์
แม้นเรียงร้อยบทถ้อยสร้อยรำพัน
มาเสกสรรหันสร้างยังร้างไกล
ยิ่งพินิจพิศดูปองสู่รัก
แสนช้ำนักหักลงที่ตรงไศล
มากีดกั้นบั่นสุขเป็นทุกข์ไป
โอ้ไฉนใจเราช่างเฝ้าตรม
จะยิ้มสู้สิ่งเศร้าก็เหงาจิต
ยิ่งพินิจคิดปองต้องขื่นขม
ปมในรักหักไว้ทำให้ระทม
แสนระบมชมฟ้านัยน์ตาปรอย
ดุจมีดคมหั่นเนื้อแล่เถือหนัง
เลือดรินหลั่งไหลรินมิสิ้นถอย
กลั่นอักษรเจือไว้ด้วยใจลอย
สิ่งที่คอยรอยช้ำสุดจำทน
สารพัดจัดให้เพื่อได้ประจักษ์
สู้ทนนักหักลอยเหมือนคอยฝน
หวานเพียงลมขมขื่นมิชื่นกมล
เข้าแฝงปนชลนที
หน้าส่วนตัว
1927
22
0
