นาคะพรรณ
ด้วยรังปูนบีบข้าให้ท้าทาย
ฉาบผิวกายดำด้านให้กร้านโลก
บทเพลงเศร้าเคล้าน้ำตาพาข้าโศก
สายลมโยกโบกมือลาฟ้าสีคราม
ปลุกวิญญาณอุดมการณ์อันหาญกล้า
เผชิญหน้าฝ่าอารมณ์แห่งคมหนาม
มีเผลอไผลดื่มด่ำหลงทำตาม
เสพความงามเปลือกนอกลวงหลอกตา
มาถกเถียงเบี่ยงบ่ายว่าใช่หรือ
สิ่งนั้นคือความต้องการปรารถนา
ไยจึงเกิดเกลื่อนกลาดอุจาดตา
บนโลกาวัตถุบ้าค่านิยม
ลืมรากเหง้าเผ่าพันธุ์บรรพกาล
เหยียบสุสานซากศพเสพสม
พสุธาน้ำตาตกอกระทม
ซากสังคมถมกายมาตายรัง
นอนล้างแผลรอยเก่าที่เราก่อ
ทิ้งทุกข์ท้อเกาะรุมลงหลุมฝัง
สวดส่งซากสังคมบ้าอันน่าชัง
ปลูกสร้างรังอุดมการณ