เปลวคำ
เดินทางไกลรู้ไหมใจมันเหนื่อย
เดินทางเอื่อยเรื่อยไปมีใครถาม
เดินทางหลงจนเหงาและเศร้าตาม
เดินทางยาม มืดมนไร้คนมุง
เพื่อข้ามผ่านอุทยานกาลสมัย
เพื่อข้ามผ่านเภทภัยที่ไร่ทุ่ง
เพื่อข้ามผ่านน้ำตามาพยุง
เพื่อข้ามผ่านเมืองกรุงที่มุ่งไป
เหลือสิ่งใดไว้บ้างอยู่ข้างหลัง
มีความหวังเบื้องหน้าจะกล้าไหม
ความรู้สึกอ้างว้างเริ่มห่างไกล
จมอยู่ในวิถีของชีวัน
เคยเฝ้าฝันทุกวันเป็นบันทึก
เป็นผนึกความเศร้าของเงาฝัน
จนมิอาจเปรียบเทียบจนเงียบงัน
พ้นผ่านคืนและวันที่ฝันมา
เก็บหัวใจไม่ห่วงแม้ดวงเก่า
ทุกข์บางเบาเอาเรื่องอยู่เบื้องหน้า
มันบาดลึกหัวใจตอนใกล้มา
เพื่อค้นหาแสงสว่างแม้ห่างไกล.
1895
1
0
หน้าส่วนตัว
