เมื่อความรักมลายและหายสูญ แสนอาดูรร่ำไห้ปวดใจยิ่ง เธอจากไกลไปลับไม่กลับจริง มาทอดทิ้งให้ช้ำใจจำทน คิดถึงเธอเพ้อพร่ำทั้งร่ำไห้ ยอดดวงใจไยต้องทำหมองหม่น แสนวิโยคโศกเศร้าเหงากมล ท้อจิตจนกล้ำกลืนสุดฝืนใจ ยามราตรีมีจันทร์นั้นเป็นคู่ ฉันฝืนดูแสงจันทร์พาหวั่นไหว จิตเรียกร้องปองหาทุกคราไป เธอหนีไกลห่างเหินทำเมินชา สุดอาลัยในรักที่หักหาย แสนเดียวดายเหตุใดไม่มาหา ฉันเฝ้าคอยคอยรับเธอกลับมา เฝ้าตั้งตาคอยเปลี่ยวอยู่เดียวดาย
1904
2
0
หน้าส่วนตัว
