องค์ ๑ วันวาน มองไปที่ท้องฟ้ากว้างกว่ากว้าง ปุยเมฆขาวลอยคว้างอย่างปุยนุ่น หอมไอแดดแผดไออ่อนร้อนละมุน โชยกลิ่นกรุ่นกรุ่นกลิ่นโชยโบกโบกมา เคยนั่งเรียงเคียงเชยเย้ยเวหน นับเมฆเคลื่อนเกลื่อนกล่นบนเวหา ลอยลมเลื่อนเกลื่อนกลาดดาษดา ตั้งปุจฉาเมฆไปหยุด ณ จุดใด ต้นไม้ไหวไกวแกว่งแข่งลมร้อน คิดถึงตอนแอบร่มชมไม้ใหญ่ หนุนตักนอนผ่อนคลายสบายใจ ไหล่อิงไหล่ตระกองกอดพลอดรำพัน เรื่อยเรื่อยมาเรียงเรียงเสียงน้ำไหล แว่วแต่ไกลจากละหานฝั่งธารฝัน เคยนั่งริมลำห้วยอยู่ด้วยกัน จนตะวันลับฟ้ามารอนรอน องค์
1168
13
0
หน้าส่วนตัว
