มานอนหลับรับลมบนพรมหญ้า หยุดเวลาเร่งรีบสักงีบหนึ่ง หยุดความคิดความจำความคำนึง หยุดคิดถึงเรื่องงานปิดม่านตา ลมพัดใบไม้สั่น..เถาวัลย์ถัก ฟังเพลงรักทักทายของใบหญ้า ว่าแรมรอนร่อนเร่หลายเวลา เราเสาะหาสิ่งใดหรือใจตน ละอองน้ำฉ่ำสางค่อยจางหาย ล้วนละลายแห้งหมดทุกหยดฝน ประสาใดกับจินต์ที่ดิ้นรน ต่างเวียนวนเกิดตายคล้ายคล้ายกัน ฉันสืบถามความสุขไปทุกซอก โดยพร่ำบอกว่าตามหาความฝัน สุดท้ายพบความจริงต้องนิ่งงัน ความสุขนั้นคือ..สงบ.. ฉันพบแล้ว ๒๖ ตุลาคม ๒๕๕๑