ลมโชย แสงแดด แผดเผา
ใจเรา เร้าร้อน หนักหนา
เหตุใด สายลม นำมา
นภา แดดจ้า ร้อนแรง
วิหค เหินบิน เวหา
นภา เร้าร้อน เปล่งแสง
อาทิตย์ อยู่ใกล้ ดั่งแปลง
ร้อนแรง อยู่ใกล้ ตัวเรา
เหงื่อดั่ง ไหลริน ธารา
กายา เปียกชุ่ม แดดเผา
เหมือนดั่ง นั่งอยู่ ข้างเตา
แผดเผา โลกา ทั้งมวล