มือ ไหม้พาย
กว่าจะเป็นเม็ดทรายแต่ละเม็ด
เหมือนดวงดาวถูกเด็ดมาประดิษฐ์
กว่าจะเป็นชีวิตหนึ่งชีวิต
ธรรมชาติรวมจิตเป็นหนึ่งใจ.
กว่าจะเป็นหยดน้ำแต่ละหยด
รวมเป็นคลื่นปรากฏความยิ่งใหญ่
กว่าจะรู้ที่เห็นนั้นเป็นภัย
บางชีพอาจต้องไร้เพื่อเรียนรู้.
กว่าจะลุกขึ้นมาจากการล้ม
ต้องรวมพลังสั่งสมเพื่อต่อสู้
กว่าจะนับความผิดคิดเป็นครู
อาจผ่านวันอดสูสุดทานทน.
กว่าจะซับน้ำตาจนเหือดแห้ง
กว่าหัวใจจะแกร่งขึ้นอีกหน
กว่าจะซึ้งคุณค่า "ความเป็นคน"
อาจปวดร้าวเจ็บจนจะขาดใจ.
กว่าจะรู้ชีวิตเหมือน "คลื่นกระทบฝั่ง"
บางใจอาจพ่ายพังเกินยั้งได้
กว่าจะก่อเกิดซึ่งหนึ่งต้นไม้
แดดลมฝนเจียระไนมาเนิ่นนาน.
เธอคือผู้ที่
2111
2
0
หน้าส่วนตัว
