กันนาเทวี
มองเดือนดาวเหงาใจคนไกลบ้าน
จากมานานยังคิดถึงซึ้งเสมอ
ใต้ผืนฟ้าเดียวกันฝันละเมอ
โอ้ละเน้อบ้านเราเฝ้ารอคอย
ใต้ตะวันจันทร์ผ่องที่ส่องแสง
ใต้ฟ้าแห่งบ้านเราไม่เหงาหงอย
แต่ที่นี่เมืองกรุงใจเลื่อนลอย
คนหลายร้อยสับสนจนหลงทาง
คิดถึงบ้านนานแล้วที่ลาจาก
คิดถึงมากนาไร่ได้ถากถาง
จำใจลาหนีหน้ามาไกลนาง
สุดอ้างว้างเปลี่ยวใจในเมืองกรุง
คนเคยรักสัญญาจะมาแต่ง
แม่แก้มแดงคนดีที่หมายมุ่ง
ใจพะวงพ่อแม่และป้าลุง
ที่บ้านทุ่งใจดีได้พึ่งพา
ใต้ผืนฟ้าเดียวกันใจฉันเหงา
ถิ่นเคยเนาป่านฉะนี้คงหรรษา
ยามค่ำคืนกลืนกล้ำหยาดน้ำตา
อาลัยหาบ้านเราเหงาเหลือเกิน
อยากกลับไปสู่ถิ่นแผ่นดินแม่
คงสุขแท
23299
4
0
หน้าส่วนตัว
