กฤตศิลป์ ชินบุตร
จันทร์แรมแสงอ่อนกลางฟ้า
ดาราสีแสงเฉิดฉาย
ริ้วลมโชยเมฆละลาย
พร่างพรายนาฏลีลา
ชายหนุ่มนั่งมองเคลื่อนไหว
ฝันไกลไปถึงท้องฟ้า
พิศเพ่งพื้นหลังดารา
เพื่อหาซึ่งความไม่มี
ดวงดาวขาวงามจรัส
ผูกมัดมายาแสงสี
เข้าใจคือแดนสุขาวดี
สุขีเป็นนิจนิรันดร์
แต่ดาวหาได้สถิต
เป็นนิจบนสรวงสวรรค์
ย่อมมีคราววูบดับพลัน
ย่อมวันสิ้นแล้วความดี
ข้ามไกลไปกว่าโสฬส
ไร้บทไร้กาลเคลื่อนไหว
เพียงธรรมดำรงเป็นไป
ถวิลดวงใจบัดดล
ความมืดนั้นคือความสว่าง
สวยพร่างกลายมืดสับสน
ตาบอดคือธรรมนำยล
หลุดพ้นมายาทั้งปวง
หลับตาเพ่งมองจันทร์เจ้า
เห็นเงาเพียงว่ายโลกกว้าง
ลืมตามา
2170
3
0
หน้าส่วนตัว
