โถชีวิตสุดเศร้าระกำแสน ต้องมานั่งให้คนเขาดูแคลน แสนเจ็บแค้นเหลือจะทนกังวลใจ อันตัวเราจนยากแสนสาหัส เพื่อนคอยขัดงานของเราเศร้าเหลือหลาย ชีวิตเราหากจะยากไปจนตาย ขอสุดท้าย พอมีกินสิ้นชีวาลัย จะขอให้เพื่อนเลวทรามตกงานครัน จะมีใครบ้างหนอเป็นที่พึ่ง ที่ช่วยดึงออกจากป่าน่าพิศวง ชีวิตนี้ถ้าออกจากป่าได้เราก็คง จะดำเนิน ชีวิต ตามพ่อไป คือมีความพอเพียงอยู่เป็นนิจ ปรุกกระแสจิตเตือนตนอย่าหลงไหล นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราขอใช้ชีวิตแต่พอเพียง
3025
2
0
หน้าส่วนตัว
