วฤก
๏ ไหวระริกพลิกปลิวผล็อยลิ่วร่วง
ใบไม้ควงเคว้งคว้างกลางลมฝน
ชโลมไล้ใบชื้นฉ่ำชื่นชล
ไฉนหล่นลงตมก่อนจมดิน
เคยอยู่ยอดทอดตนบนท้องฟ้า
เคยมีค่าคนจ้องปองถวิล
ฤๅว่ากรรมตำถั่งจนพังภินท์
ให้สูญสิ้นศักดิ์ศรีแต่นี้ไป
เป็นใบไม้ในป่ามีค่านัก
เคยปกปักป้องเขาลำเนาไศล
เคยทอร่มห่มดินเป็นถิ่นไพร
ไม่มีใครรู้ค่าอย่ารำพึง
ที่อยู่ยอดทอดตนบนท้องฟ้า
ร่วงลงมาใครจะตรึกระลึกถึง
อย่าโทษเวรเข่นกระทำหรือกรรมดึง
จงรู้ซึ้งว่าจะช้ำก่อนทำลาย
ไหวระริกพลิกปลิวผล็อยลิ่วหล่น
ลงเปื้อนปนเปือกตมก่อนจมหาย
อย่าทวงคำทำคุณให้วุ่นวาย
เพราะต้องตาย อย่างไร้ค่า......กลางป่าไกล ๚ ๛
981
4
0
หน้าส่วนตัว
