เป็นบุปผา ชูก้าน บานสดใส รับอุทัย ยามอรุณ ละมุนหอม ภุมริน บินวน เยี่ยมยลตอม เพียรดมดอม รสสุคนธ์ บนกลีบบาง เธออยู่สุง สุดคว้า โน้มมาชิด แม้มีจิต เคียงคู่ มิรู้ห่าง ในความจริง ดุจเหมือน จะเลือนลาง เปรียบเส้นทาง สายนั้น ขนานไป ก็คิดว่า แม่นมั่น สัญญารัก จึงประจักษ์ แน่แท้ แต่หวั่นไหว มองตัวเอง แล้วเล่า เศร้ากระไร กลัวหัวใจ ยับย่อย ด้วยรอยตรม
1472
0
0
หน้าส่วนตัว
