19 กุมภาพันธ์ 2552 18:46 น.
จะไม่เด็ด.
เศษตะวันควั่นฟ้าอ้าแสงสาด
โหมพิฆาตแรงร้าวด้าวอีสาน
หมู่เมฆมุดรุดหนีลี้กันดาร
ประดุจม่านซ่านสลายไร้นภา
วายุแยบแอบเยือนเพื่อนความแล้ง
ประสานแรงแบ่งควบจวบพรรษา
ทิ้งแร้งไร้ไล้พิภพจบนภา
คนึงหาสายลมเย็นเห็นไม่มี
สายเกลียวกุดรุดรีบจีบวนส่าย
ตวัดทลายสายระคนเกลียวหม่นสี
ลิ่วละล่องร่องซากขวากธุลี
ผ่านนทีทิ้งซากมิอยากจม
เช่นฤดีที่ร้าวราวบาดจิต
ลมรักขวิดปลิดปลงลงความขม
ซากฤดีล่องทั่วทิศไม่วิดจม
ซากระบมเท่านั้น...ที่ยั่งยืน
....แบบว่า
17 กุมภาพันธ์ 2552 22:55 น.
จะไม่เด็ด.
เพริดพรั่นหวั่นเถกิงเพลิงกาศ
ถ้อยวิลาสพาดวายุลุเนินไศล
ลุ่มสักขีนทีแร้นแค้นจับใจ
ยิ่งแสนไร้ผุยธุลีศรีกำจร
เวิ้งสันสาดยาตรบ่จางลางนิเวศ
สุดประเทศเขตระบมลมสุดถอน
นิราราศล้างมิ่งยิ่งขจร
ใจละอ่อนห่อนตามหวามสะเทือน
โอ้คิมหันต์รั้นเหลือเจือแค้นคั่ง
ประดุจดังฝังกมลวนกลับเฉือน
นารีแค้นฝังใดได้กลับเยือน
ชายเสมือน..เศษหญ้าแห้ง..แล้งลำเค็ญ
..อิอิ..แบบว่า...มอบให้คิมหัมต์
17 กุมภาพันธ์ 2552 00:52 น.
จะไม่เด็ด.
ยินเสียงแตกแหลกใบสลายผง
ริ้วปลิดลงคงไว้แต่สายก้าน
เปลวซ่านทั่วตัวไหม้ไร้อังคาร
จะผ่อนกาล..อย่างไร..หทัยครวญ
เมื่อยะเยือกเสือกไสไม่เห็นหน้า
ซ่อนบทลาทิ้งไว้ให้กำสรวล
เหมันต์คล้อยปล่อยใครให้รัญจวน
กว่าจะหวลคืนสู่....ฤดูกาล
มาบัดนี้เห็นทีคงเหลวแหลก
หัวใจแยกแตกฟองละอองสาร
ปลิวระเรื่อยเอื่อยอ้าวร้าวอังคาร
ลืมสิ้นวันเคยหนาว..กับดาวเดือน
...แบบว่า..ชีวิตมันเศร้าอะ
หน้าส่วนตัว
654
