8 สิงหาคม 2553 09:42 น.
จะไม่เด็ด.
สุดโสภาหน้านางสะพร่างผ่อง
ประหนึ่งมองก็รูปงามทรามสงวน
ยามผินพักตร์ประจักษ์จริงยิ่งรัญจวน
อวดเนื้อนวลแลสล้างดุจนางใน-
ฝันได้พบสักคราเถอะหน้าน้อง
คงผุดผ่องผิวพรรณสะคราญใส
ยิ้มน้อยนิดสะกิดซ่านผ่านทรวงใน
ให้หวั่นใจในนารีมิมีคลาย
เมื่อถึงคราคราวหนึ่งซึ่งหวั่นจิต
กลัวความผิดจะแปดเปื้อน..ยากเลือนหาย
กลัวทางเลือกจะบีบคั้นสู่อันตราย
กลัวสูญหายไฟรัก..สเน่หา
หากต้องเลือกเพียงหนึ่งประหนึ่งแน่
ก็หวั่นแพ้สกุลชาติวาสนา
ความรัก...ไม่เคยสิ้นแม้จินตนา
ควาญหาอยู่เสมอ..เพ้อร่ำไป
.แบบว่า
6 สิงหาคม 2553 11:19 น.
จะไม่เด็ด.
ลืมรูปรอยอดีตกาลแล้ว...ปานขวัญ
เนิ่นนานวันกลุ้มอาลัยใจโหยหา
เบญจมาศ...เคยดื่นดาษสะอาดตา
มาร้างลาแห้งโหยโรยกลีบลง
มองท้องทุ่งสะดุ้งเตือนถึง...เรือนขวัญ
เฝ้าจำนรรกับ...รากไทร...ไล้ระหง
หยาดฟ้าเอย..เคยใฝ่ปองจองอนงค์
มาทิ้งพงศ์เพื่อนเพเห่ลาไกล
หรือ..สุนทรี..เจ้าหนีไกลใจช่างหิน
ทิ้งแดนดินถิ่นนาเคยอาศัย
ไปอยู่กรุง..สร้อยสุดา..เจ้าลาไกล
ลืมหัวใจที่เคยฝากจากปากนาง
กาลผ่านพ้นจนใจเจ้าไม่กลับ
พี่คอยนับปีเดือนเพื่อนถากถาง
กลีปจำปี..เจ้าโบยบินทิ้งถิ่นทาง
เหลือเพียงร่าง..ของลั่นทม..ถมหัวใจ
...อิอิ...แบบว่า
5 สิงหาคม 2553 15:30 น.
จะไม่เด็ด.
รอยรูปเอยเหมือนเคยเคล้ากรุ่นคราวก่อน
เวียนยอกย้อนให้หวนคิดจิตสเน่หา
ท้องฟ้ากว้างหรืออำพรางเพียงม่านตา
ผ่านเพลายังหวามใจในรูปรอย
สะท้อนจิตคิดปล่อยวางช่างหน่วงหนัก
ยิ่งหมายหักลาจาก...ยิ่งยากถอย
ยิ่งหมางเมินสะเทิ้นรักยิ่งสลักรอย
ยิ่งหลงคอยยิ่งหวั่นจิตคิดกังวล
หรือหลงพ่ายเสน่หาแม่ย่าหญิง
วุ่นประวิงอยู่เนืองนิตย์คิดสับสน
รูปโครงเค้าเคล้าจิตคิดร้อนรน
ช่างเปปนเหลือคณาเอ๋ยครานี้
โอ้ใจชายไฉนเลยที่เคยหาญ
ผิดสันดานยิ่งนักเคยศักดิ์ศรี
พิษเสน่หาเร้ารุมกลุ้มฤดี
ถ้วนราตรีกระส่ายกระสับจับใจจริง
.แบบว่า
หน้าส่วนตัว
832
