11 พฤศจิกายน 2554 22:51 น.

หนาวเอย..หรือเคยคลาย



พลิ้วลมหนาวพัดซ้อนซ่อนหนาวจิต
หนาวเพียงนิดจิตเพ้อละเมอฝัน
ถึงสาวหนึ่งซึ่งอักษราพารำพัน
ให้รอยนั้นเป็นรูปเธอละเมอปอง

แม้นหนาวหนักรักคลายให้วิโยค
แม้นไม่พ้นเงาโศกต้องทนหมอง
ขอความรักอักษราค่าควรครอง
เป็นเงาสองสัมพันธ์รักร่วมพักพิง

ถึงหนาวตายหมายโลมโฉมสง่า
สักเพียงคราอุ่นไอดุจไฟผิง
แม้นไม่ตายขอได้น้องมาแนบอิง
เป็นขวัญมิ่งเสริมสง่าทุกคราไป

แม้นหนาวหนักหากได้รักสักเพียงครึ่ง
ก็ประหนึ่งได้อัมริดจิตผ่องใส
ฟ้างดงามตามครรลองต้องตามใจ
เฟียงฝันไป..หรือเธอนั้น...ไม่หันมา

...แบบว่า..ชีวิตมันเศร้า