10 พฤศจิกายน 2552 17:54 น.
จะไม่เด็ด.
ลุ่มน้ำมูลจำรูญเรืองเหลืองทั่วพื้น
นาแผ่นผืนสะท้อนงามยามข้าวเหลือง
อร่ามท่ามวสันต์ครั่นไคล้ในรุ่งเรือง
นามกระเดื่องเรืองราษฎร์สะอาดตา
อดีตหนาวเจ้าเยือนเสมือนมุ่ง
หมายบำรุงหน้าวสันต์สุดหรรษา
สนูว่าวเร้าท้องทุ่งมุ่งจินตนา
ให้ถึงหน้าสร้างกระท่อมล้อมกองฟาง
ก่อกองไฟไล่หนาวคราวดื่นดึก
หนาวเหน็บลึกถึงข้างในไพล่ฟ้าสาง
คว้าเศษหญ้าเศษไม้ในทุ่งทาง
เผาเกลื่อนบ้างอ้างหนาวแก้ร้าวใน
หากแต่หนาวคราวนี้ฤดีแปลก
ลมแล้งแทรกแรกวสันต์หวั่นไม่ไหว
ช่างหนาวแล้งแห้งผากฝากข้องใจ
ว่าเหตุไดไฉนแห้งแล้งเหือดลม
เหงื่อที่ไหลรายทางกลางแดดเผา
เกี่ยวข้าวเบาเหนื่อยล้าพาขื่นขม
ไอแดดเผาดุจเตาไฟไหม้เหมือดตม
เท้าแทบบ่มรมระแหงแห่งธรณี
คงหวังรื่นชื่นบ้างกลางกระแส
ลมหนาวแผ่ไอเย็นเห็นสุขี
หากแล้งหนาวร้าวในใคร่ครวญที
ชาวนานี้มีเพียงใจใคร่นิยม..
...แบบว่า..อากาศร้อนมากเลยครับ...คิดถึงสมัยเด็ก
5 พฤศจิกายน 2552 11:19 น.
จะไม่เด็ด.
ละเลงร่ายลายอักษรสะท้อนจิต
ปวงนิมิตทิพยดลแต่หนใหน
ฟ้าหรือดินประทินภาพซาบทรวงใน
ถึงฝันใฝ่อยู่เช้าค่ำถลำเลื่อนลอย
สีแสงเดือนยามเยือนหล้านภาสวย
เด่นดวงด้วยนภาภาพระนาบสร้อย
เย้าใจหลงธำรงค์ทองทาบร่องรอย
เหลื่อมปลายร้อยทอประดับระยับดาว
จันทร์ทรงกลดประณตน้อมล้อมเวหา
ละลานตาปาฏิหาริย์สะท้านหาว
จับม่านฟ้าพาผ่องภาพวูบวาบวาว
ยิ่งโน้มน้าวท่าวลุ่มหลงดงอักษรา
พรรณาพื้นยืนพิภพจบมหาสมุทร
เสกพิสุทธิ์วิมุติวางสางอุษา
ร่ายกลบทราดรดร่างกลางธารา
ข้ามคงคาคร่านาคีนทีทาง
วางถ้อยสลักปักลงตรงเนินไศล
ท่ามเวิ้งไพรพนาเวศเขตสิงห์สาง
หยาดวจีเย้าเร้าไพรีหนีเถื่อนทาง
ซ่อนอำพรางสาส์นอักษรชะง่อนผา
ผุดวรรณศิลป์อินทร์สร้างข้างไกรลาศ
ยาวทอดพาดสวยซึ้งตาวตึงสา
เทพลุ่มหลงทุกองค์อ้างกลางดุสิตา
คนึงหาแต่ ถ้อยแถลงแห่งมนตรา
จวบนิมิตสิ้นสุดมนุษย์โลก
กลายกลับโศกวิโยคยิ่งระวิงหา
ว่าศาสตร์ศิลป์ยวลยลยินจนชินตา
ระแวงว่าอาจหลงลิ้นจนสิ้นใจ...
...แบบว่า..ไม่รู้สิ
หน้าส่วนตัว
2145
