19 เมษายน 2552 10:40 น.
จะไม่เด็ด.
..................................ช่วยปรุงยาสิ้นสวาทให้ที........................................
หลังสงกรานต์เห็นบ้านเมืองเรื่องยุ่งสงบ
หยุดพักรบมองฟ้าจ้าสว่างไสว
แต่ความรักไม่ยักสงบรบที่ใจ
เหตุไฉนถึงไม่จบหยุดรบรา
รบจนตายไปข้างหนึ่งถึงสาจิต
รักรุมขวิดหลีกอย่างไรทั้งซ้ายขวา
ยกธงขาวไปกี่รอบไม่ตอบมา
เหมือนกับว่าเสียงข้างน้อยด้อยเหลือเกิน
หวังเพียงใครสักคนทนลำบาก
โปรดรับปากมั่นแน่ใช่แค่ผิวเผิน
ขณะนี้ใจจมกับทุกข์ไม่ลุกเดิน
ช่วยดำเนินการหนึ่งซึ่งสำคัญ
ช่วยเคี่ยวยาสิ้นสวาทสักขนาดหน่อย
ใช้ไฟน้อยแต่นานหวานขมนั่น
ปรุงไม่พักจนบรรจบครบสิบวัน
แบ่งยานั้นแจกจ่ายให้ทุกคน
บอกอีกหน่อยค่อย ๆ กลืนอย่าฝืนกิน
ด้วยสวาทสิ้นไม่เหลือใว้ให้สับสน
คิดก่อนกลืนหยุดยั้งระวังตน
รักบางคน...อาจไม่เหมาะ..เพราะยาแรง..อิอิ
18 เมษายน 2552 20:13 น.
จะไม่เด็ด.
........สัจธรรม...
สัจธรรมความรักมักฝังจิต
เฝ้าตามติดหวังพรอดกอดสนอง
หลงสำเนียงเสียงเพราะเสนาะจอง
สร้างทำนองคล้องเกี่ยวเลี้ยวเลาะใจ
จนถึงได้สายสวาทมาบาดจิต
สะดุ้งคิดแหนหวงลวงเงื่อนไข
หวังรักแนบเคียงเดียวเหนี่ยวดวงใจ
กลัดกลุ้มในสายสวาทที่บาดทรวง
ครั้นได้อาบอารมณ์พรมซาบซ่า
ถึงรู้ค่ารักแท้แน่หนักหน่วง
ที่ประทับอยู่เนื้อในใช่กลุงกลวง
รักที่หวงจึงผ่อนคลาย..เชื่อใจกัน...
...แบบว่า..มาววว..อิอิ
16 เมษายน 2552 16:41 น.
จะไม่เด็ด.
ไม่อาจเผยความนัยฝืนใจบอก
ว่าแค่...หยอก..รู้มั้ยใจสับสน
เมฆตั้งเค้าบังอาทิตย์มิดสกล
ใจสุดทนหวังสว่างกระจ่างใจ
เช่นปฐพีมีแสงทองประคองอยู่
ได้ชื่นชูเดี๋ยวเดียวก็เหลียวหาย
หวังพรอดชิดแต่ลิขิตมาปิดตาย
ถึงได้กลายเป็นแค่พบ..สบบังเอิญ
เสมือนว่าหยอกหลอกใจให้ว้าวุ่น
หวังหอมกรุ่นก็กลับลางแลห่างเหิน
ทิ้งคำ..หยอก..ให้คงอยู่สู้ดำเนิน
ได้เพลิดเพลินบางเวลา...หาใช่ลวง..
....แบบว่า
10 เมษายน 2552 23:44 น.
จะไม่เด็ด.
แผ่นดินทองมองผ่านแต่กาลเก่า
คือถิ่นเนาว์เผ่าไทยหลายสถาน
กว่าตั้งพงศ์คงปึกแผ่นนั้นแสนนาน
ต้องแหลกราญย่อยยับนับอนันต์
ศึกช่วงชิงดินแดนในแคว้นเก่า
เป็นเรื่องเล่าพงศาวดารจารขอบขัณฑ์
ค่าควรเมืองเรืองรองผ่องอำพัน
เจตนานั้นสอนลูกหลานอย่าผลาญเมือง
มาบัดนี้สุวรรณภูมิในอดีต
เคยปราณีตงดงามอร่ามเหลือง
วัฒนธรรมประเพณีที่รุ่งเรือง
กลับต้องเยื้องยาตรสู่...ความเสื่อมโทรม
หากวันใดแผ่นดินทองเลือดนองอาบ
ศิโรราบดุจเพลิงไฟที่ใหม้โหม
ขาดเสียงเพลงชาติไทยไล้ประโลม
คงเสื่อมโทรมเพราะลูกหลาน...ผลาญกันเอง
..แบบว่า
8 เมษายน 2552 16:48 น.
จะไม่เด็ด.
สิ้นสายใยวันวานด้วยกาลล่วง
ช่อมะม่วงร่วงปลิวลิ่วลมสาย
เหลือก้านยืนฝืนเปลี่ยวอยู่เดียวดาย
อีกเมื่อไรจะผลิดอกมาหยอกชม
แสนเสน่หาอาลัยใจห่วงหวง
แม้นลับรวงก้านฝืนได้ขื่นขม
ช่างกระไรใจร้ายหนอสายลม
ยื่นระทมพรากสัมพันธ์อันแสนงาม
ดุจคิมหันต์พลันยื่นคืนเปลี่ยวเหงา
ให้สองเราเฝ้าเพ้อเผลอใจหวาม
ยิ้มเพียงน้อยปล่อยให้คิดเฝ้าติดตาม
ทิ้งนิยาม...นัยแฝงแห่งจันทรา
ยามได้เพ้อคืนพบสบอ้างว้าง
ยอกอกบางพรางใจไร้เดียงสา
คนึงเนตรเกศแสนงามยามนิทรา
ฝันไปว่าได้อนงค์ประสงค์จินต์
จนลาล่วงร่วงแล้วแก้วกำสรด
น้ำตารดหยดยางช่างผกผิน
เจ้าจากไปไกลสุดฟ้าระอาดิน
สิ้นชีวินหรือได้พบ..สบหน้าเธอ
..แบบว่า
หน้าส่วนตัว
828
