7 เมษายน 2552 14:43 น.
จะไม่เด็ด.
ระลอกคลื่นฝืนรับกับวายุ
เกิดประทุฟองกระจายรายระดาษ
คลื่นหักหลบบรรจบเขินเนินหินลาด
แนวทอดพาดลงสมุทรสุดบาดาล
ระลอกแปรแลกลับให้ลับหลง
แนวขึ้นลงเกินบรรยายสายละหาน
ยามนี้แลแปรทั่วกลั้วดวงมาลย์
ริ้วรอยรานซ่านในสายธารา
วิปโยคโศกใจในห้วงคิด
สะท้านจิตฤทธิ์รักเร่..เห่ผวา
จะแปรไฉนกาลใหม่ใคร่ครวญพา
จะฝืนกล้าต่อกรหรือจรไกล
หมายทะเลเห่แม่หยุดแปรพักตร์
ให้แน่นักกว่าสมุทรหยุดเคลื่อนไหว
ไร้คลื่นซัดนิ่งสงบจบครรไล
หรือฝันไปหมายกล่อมเห่..ทะเลแปร..
5 เมษายน 2552 21:33 น.
จะไม่เด็ด.
หยาดสีสดจรดปลายเป็นสายศิลป์
สำรอกจินต์ถลำลากสู่ฟากใหน
นางฟ้างามแดนอุดรอัมพรใด
ถึงสายใยโยงยาวสู่ราวดิน
จะแลโฉมโลมตอบปลอบหวง
มิลาล่วงลืมไกลคลายถวิล
สารเสน่หาตรึงตาอยู่อาจินต์
ประโลมดินปล่อมดาวสกาวเดือน
แสนสาธยายร่ายร้อยคอยยอดชู้
ถึงพธูหมื่นแสนไม่แม้นเหมือน
หรือหยาดน้ำสีหยดรดบิดเบือน
ถึงลาเลื่อนร้างลากพรากสารใจ
คงอยู่วอนวานไหว้สายเสน่หา
ร่ายอักษราตราสารจารไศล
ทั่วเขตคามงามประทินแม้สิ้นใจ
ทอดสายใยสืบสาน ...นานเท่านาน
..แบบว่า
5 เมษายน 2552 08:14 น.
จะไม่เด็ด.
ฟากฟ้างามลุ่มน้ำอิระวดี
ริมฝั่งนทีเร้าฤดีกระแสสินธุ์
กลางพงไพรหวั่นใจโฉมยุพิน
สุดชีวินใฝ่ถวิลโฉมบังอร
ฟ้าพร่างพราวเด่นอะคร้าวสว่างไสว
เปล่าเปลี่ยวใจห่วงใยดวงสมร
ยลจันทราต่างหน้าแสนอาวรณ์
ยิ่งร้าวรอนถ่ายถอนดวงแด
ไปรบข้าศึก ณ แห่งใหน
จะขาดใจจำห่างไกลดวงแข
แม้ไม่ตายจะหมายกลับเมืองแปร
โอบรับขวัญแม่กุสุมาชู้ชม
ใจยึดมั่นต่อมิ่งขวัญจันทรา
แต่ห่วงกัลยากุสุมาพธูสม
หวังเจ้าอยู่เอ็นดูภิรมย์
กลับต้องระทมทับถมวิญญา
เลือดชายไหล หลั่งทั่ว ปฐพี
ไฉนชีพนี้ถึงอาภัพหนักหนา
เสียเชิงชายให้เจ้าสอพินยา
หาญหักอุราจะนิ่งช้าอยู่ใย
แสนเจ็บใจ คนรัก โดนรังแก
จะเผาเมืองแปรให้มันวอดวาย
ถึงจะอยู่ขอให้โลกลือชาย
ถึงจะตายขอให้ได้ลือชา
กรำศึกหนักแม้ต้องลำเค็ญ
ศึกรักไม่เว้นยากเย็นหนักหนา
ถึงม้วยมรณ์ขอได้ก้องโลกา
ชาติชายอย่างข้า...สิบทิศมิเกรง..
ยินเสียงกลองลั่นแล้ว ดวงใจ
จำจากเจ้าสวาทไกล ยากยั้ง
สุดเหลือที่อาลัย ยามห่าง อาวรณ์
ด้วยเกียรติชาติชายรั้ง ภักดิ์พื้น แผ่นดิน
4 เมษายน 2552 12:54 น.
จะไม่เด็ด.
ยลแสงรอนอ่อนล้า ถวิลจาก
นานล่วงด้วยทรวงฝาก หนึ่งไว้
คำพรอดออดอ้อนยาก ลืมซึ่ง สเน่หา
ด้วยวาดจิตคลั่งไคล้ จบได้ ไฉนคำ
สูญสิ้นแสงอับไร้ หนทาง
ถวิลลับเกินจับวาง หว่างนั้น
หทัยปรวนสุดอำพราง รักก่อ กระหาย
ไกลสมุทรสุดเขตนั้น สาปสิ้น สูญแสง
พาลเจ้าดวงดอกแก้ว มาหาย
หวังอยู่จนชิพวาย คู่แท้
เดือนดับลับมิวาย จะครุ่น คิดถึง
จิตหดหู่อยู่แม้ หลับแท้ ละเมอ
สุรีย์แรงแห่งห้วง จักรวาล
ถึงอยู่แต่บรรพกาล ก่อนโน้น
แท้ก็มิอาจทาน ทนต่อ นิรันดร์
เหมือนรักหรือหลีกพ้น ต่อท้า ชะตากรรม
...แบบว่า
หน้าส่วนตัว
919
