20 พฤษภาคม 2547 23:40 น.
..ยาสีฟัน..
ทำไม..ทำไม..น่าตาฉันถึงเป็นแบบนี้..
คงเกิดมา..ผิดที่..ผิดทาง..ผิดเวลา
ที่ต้องมาทน..ความทุกข์..ที่ผ่านมา
อยากค้นหา..ความจริงว่าทำไม..
มี..ใคร-ใคร..ว่าฉันน่าเหมือนลิง..
ถ้าเป็นจริงฉันยอมรับ...ความจริงไป
ความเป็นคน..ในตัวฉัน..นั้นหมดไป
มันทำไม..ก็ฉันนั้น..มันเป็นคน
ไม่ใช่ลิง..ไม่ใช่ลิงฉันเป็นคน..
ความซุกซน..เหมือนลิง..หามีไม่..
แต่ทำไม..ทุกคนว่าฉัน..เป็นลิงไป
ไม่ใช่..มันไม่จริง..ฉันไม่ใช่ลิง
แต่เมื่อมอง..ลองดู..ในกระจกก็พบว่า..
มีมันมา..ในกระจก..ฉันพบจริง..
ก็เจ้าลิง..มาตรงน่า..ประจักษ์ยิ่ง
ฉันเป็นลิง..จริง-จริง..มันเป็นไป
เราคงต้อง..หากล้วย..มาช่วยกิน..
เดินบนดิน..สองขา..หาได้ไม่..
ถ้าไปไหน..คงต้องปืนป่ายไป ..
ก็น่ามันไกล..จากความเป็นคน...
19 พฤษภาคม 2547 03:43 น.
..ยาสีฟัน..
มีหลายคน..บอกว่าฉันนั้นงมงายอยู่กับเธอ
ที่รักเธอ..มากมายจนเกินไป...ใช่ไหม..
คงจะไม่มอง..โลกนี้อย่างกว้างไกล..
ว่ามีใคร..อีกมากมายหลายเหลือเกิน..
ก็อาจจริง..ที่ใครเขาบอกฉัน...
ว่าฉันนั้น..ติดอยู่ในที่เดิมเดิม..
ไม่มีต่างกับการอยู่ห้องขัง...อยู่ที่เดิม
ถูกกักขังไว้ในความรักเธอ...ที่หัวใจ
แต่ใครเล่า...จะรู้ตรงที่ฉันอยู่นี้....
มันคือห้องขัง..ที่สบายใจแค่ไหน...
จะไม่ไป..อยู่ตรงนี้จนวันตาย...ไม่อยากไป..
ไม่คิดไป..ที่สับสนและวุ่นวาย..เมื่อใจนี้ยังมีเธอ....
ในวันที่ใจนั้นเหนื่อยล้า..ซักเพียงใจ...
เมื่อตัวเธอ..คือที่พักของหัวใจ..
เรื่องราวใด-ใด..ชั่งเป็นแค่..ความฝันไป...
แต่หัวใจ..ฉันรักเธอ..คือเรื่องจริง...และจริงจัง...
19 พฤษภาคม 2547 03:21 น.
..ยาสีฟัน..
นี้ตัวฉันเป็นอะไรกันแน่..แม่คุณเธอ...
ที่ต้องมาพบเจอ..คำพูดเธอนั้น...ฉันสับสน...
แม้นต้องทนกับคำพูดนี้มาแสนนาน..ใครทนได้มักเกินคน...
สุดที่จะสับสน..ว่าฉันนั้นเป็นคน..อยู่ใช่ไหม...
คิดดูซิ..ซักนิด...ลองคิดดู
ให้มันรู้ให้แจ่มแจ้ง..กันไปเลย..
กับคนอื่น..เธอบ่เคยที่จะเอ่ย..
ฉันนั้นเคยและบ่อยที่ได้ฟังมัน..
คำว่าลืม..ฉันลืม..เธอพูดมาได้ไง..
คำว่าไม่รู้..ไม่รู้..ที่เธอพูดมานั้น..
แม้นว่ามันมีมา..ทุกครั้งที่คุยกัน...
ทำให้ฉันนั้นเปลี่ยนความเป็นคนไป..ทุกวัน..ทุกวัน..
นินิ..เธอ..ฉันรู้แล้วว่าทำไม..
ก็เธอไง..มองฉันเป็นยาช่วยลืมพลัน..
คุยกับฉัน..เธอเหมือน..ได้กินมัน..
คงจะมีซักวัน..ที่ฉันจะกลายเป็นยาช่วยจำ..นะคนดี..
17 พฤษภาคม 2547 19:40 น.
..ยาสีฟัน..
ตื่นได้แล้ว..ตื่นได้แล้ว..เจ้าลูกรัก
แม่เจ้าทักว่าลูกนายสายแล้วน้า..
ดูซิลูกดวงตะวันมันขึ้นมา..
แม่ตื่นมาปลุกลูกนายเจ้าเข้าศึกษา..
ตื่นแล้วคับ..ลุกแล้วคับ..ไม่หลับต่อ..
ไม่ได้รอเวลาให้มาหา..
ไปโรงเรียนให้เหมือนที่แล้วมา...
เพื่อนไปหาความรู้..นั้นคือเธอ..
เพราะอะไร..ทำไม..ดูแปลกแปลก..
วันแรกแรกเป็นอย่างนี้..อย่างนั้นเหรอ..ที่ไม่เจอ
มองหาเธอเธออยู่ไหนไม่เห็นเจอ...
คงละเมอ..มองเห็นเธอ..ในกระดาน..
อืม..จริงด้วย..ใช่ด้วย..เธออยู่นั้น..
คงเป็นฉันที่คิดว่าไม่มีเธอ..เหมือนวันวาน
เธอไม่หวานไม่ขมไม่มีแม้นความรำคาน..
ฉันคงอ่านเอาความรู้ดูจากเธอ
แม้นดูว่าเธอ..จะสวย..หรือไม่สวย
แต่เธอรวยความรู้..ซึ่งตัวฉันยังไม่เจอ..
ไม่มีเธอป่านี้ฉันคงฝันคงละเมอ
คงจะเพ้ออยู่กับควายกลางทุ่งนา
16 พฤษภาคม 2547 23:45 น.
..ยาสีฟัน..
โต๊ะ...สี่ที่นั่ง..นั่งได้..ว่าคับแคบ...
แม้นไม่แอบ..แต่แยกนั่ง..นั้นไฉน...
เธอจะบอก..กับฉัน..ว่ายังไง...
ที่แยกไป..นั่งกัน..เพียงสองคน...
มีความโกรธ..อยู่ในใจ..เหรอคนดี
คงจะมี...ซักนิดล่ะ..ตามจิตคน..
ถ้ามันใช่..เธอคง..ไม่มีที่จะบ่น..
เพียงทำตน..ให้ห่างกัน..ไว้ไกลไกล..
คงคับใจ..ใช่ไหมละ..แม่คุณจ๋า...
ที่ต้องมา..นั่งโต๊ะเดียว...กับฉันไง...
ไม่ต้องบอก..ฉันก็รู้..อยู่แก่ใจ...
เธอจะไป..นั่งที่ไหน..ตามใจเธอ....
ถ้าไม่เชื่อ..หรือไม่จริง..อย่างที่ว่า
เป็นครั้งน่า..ลองได้..ให้มาเจอ..
มันจะได้..ไม่เพ้อ..ว่าเป็นเธอ..
แต่ฉันคง..จะละเมอ..ไปแน่เลย...
หน้าส่วนตัว
688
