8 กรกฎาคม 2547 19:48 น.
..ยาสีฟัน..
เหนื่อยที่จะรัก..
เหนื่อยที่จะรัก..เบื่อที่จะทักใคร.
เบื่อน่าตัวเอง..เมื่อมองในกระจกใส
ไม่รู้ว่ามีใคร...เขาเคยเป็นไหม..
เหนื่อยที่จะรัก..
เมื่อเราพัก..เรามองไปยังฟากฟ้าไกล
เมื่อมองไปมองมา..มันไม่สดใส..
มีเมฆบดบังความงามของฟากฟ้า..อันกว้างใหญ่
เหนื่อยที่จะรัก..
เบื่อที่จะตักความสุขใส่ตัวเอง..แล้วรู้ไหม..
ต่อไปนี้ฉันจะขอไม่รู้จักใคร..ให้เหงาใจ
ก็ความสุขที่เธอให้มันปักกลางหัวใจ..
เหนื่อยที่จะรัก..
รอยยิ้มที่น่ารักมันคอยรบกวนหัวใจ...
แม้นตอนนี้เธอเห็นฉันเป็นเพียงคนรู้จักที่หางไกล
ฉันยังห่วงใยเธอทุกวัน..ไม่ห่าง..ไม่จากไป..
เหนื่อยที่จะรัก..
เบื่อคำทุกคำที่ส่งไปทัก..ทุกวันด้วยห่วงใย..
ถ้าเธอนั้นไม่ได้อ่านขอบอกเลยฉันเสียใจ..
ขอให้เธอได้อ่านบ้างก็ยังดี..ก็ห่วงใยจริง-จริงที่ส่งไป..
เหนื่อยที่จะรัก..
ขอหยุดพัก-หยุดรักคนอื่นอีกแล้ว..ไม่ขอมีใคร
หยุดแล้ว..หยุดทุกเรื่อง-เรื่องหัวใจ..ก็ที่มีคือรักอันยิ่งใหญ่
ไม่มีให้ใครนอกจากเธอ..มอบให้เธอคนเดียวทั้งหัวใจ...
6 กรกฎาคม 2547 21:15 น.
..ยาสีฟัน..
เกิดเป็นไทย..ถ้าไม่รักภาษาไทย..
จะมีใครจรรโลงไว้ให้สืบสาน...
ด้วยปู่ย่าสร้างสรรค์มาแต่ช้านาน..
เราลูกหลานควรจักพิทักษ์แทน..
ฝึก..ฟัง..พูด..อ่าน..เขียน..เรียนหลักภาษา..
วรรณคดีมีค่านำหวงแหน..
รักษ์ภาษาแม่ไว้ให้เป็นแก่น
สมที่เกิดในแผ่นดินไทย..
มาพวกเราช่วยกันฝึกออกเสียง
ให้สำเนียงชัดเจนไม่เฉไฉ..
ทั้งควบกล่ำเสียดแทรกแตกต่างไป..
เสียงวรรณยุกต์ฝันได้ตามตำรา..
ตัวสะกด..วรรคตน..อ่านถูกต้อง..
ตามครรลองเอกลักษณ์หลักภาษา..
ฉันทลักษณ์..โครงกลอน..ร่ายหลายลีลา..
ควรศึกษาอย่าสับสนกลวิธี..
ภาษาไทยเรานี้มีระดับ..
ราชาศัพท์งดงามตามศักดิ์ศรี..
ใช้ถูกหลักจารีตประเพณี..
ไทยเรามีสืบเนื่องมาแต่ช้านาน..
ศัพท์บัญญัติจนยุ่งยาก..
มีใช้มากเหลือเฟือเบื่อเรียกขาน..
ทั้งพูดจาภาษาแสลงแสนรำคาญ..
อีกกล่าวขานสับสนเทศปนไทย..
ใช้คำเชื่อมคำขยายให้ถูกต้อง..
ทั้งคำพ้องรูปและเสียงอย่าเผลอไผล..
สะกด..การันต์พลั้งพลาดคลาดเคลื่อนไป..
จะทำให้ภาษาไทยวิบัติลง..
เหล่านี้-นี้คือปัญหาควรช่วยกัน..
ร่วมสร้างสรรค์เชิดชูค่าอย่าใหลหลง..
ภาษาไทยรักษาไว้ให้ดำรง..
อยู่ยืนยงคงคู่ชาติพิลาสเอย..
28 มิถุนายน 2547 14:19 น.
..ยาสีฟัน..
นั่งแอบเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ในห้อง
ต้องคอยจ้องอาจารย์..ว่ามายัง..
มานั่งเล่นคนเดียวต้องระวัง
คนข้างหลังเขาจะไปฟ้องอาจารย์ไง..
เล่นได้แปบ-แปบมันเข็ดมือ..
คงไม่ถือถ้ายังเล่นอีกต่อไป..
โอ้..อาจารย์มาแล้วควรทำไง..
รีบปิดคอม..รีบไปให้เร็วไว..
27 มิถุนายน 2547 02:06 น.
..ยาสีฟัน..
เหนื่อยและล้า..ต้องทนรออีกนานซักเท่าไหร่..
มีเสียงของหัวใจส่งออกมาบอก..ว่าหมดแรง...
ที่เธอทำอยู่ตอนนี้..ฉันหรือเธอที่เปลี่ยนแปลง..
ทำให้ฉันหมดแรงหมดไปแล้วแรงฉันทั้งกายใจ...
ฉันทำผิดเริ่มต้นเพียงเรื่องหมา..ฉันก็ยอมให้เธอได้ติเตียน..
ฉันยอมเปลี่ยน..ยอมกลับใจ..เริ่มใหม่จะได้ไหม..
แม้นเหนื่อยล้าซักเพียงใด...เพื่อเธอฉันทำไหว..
ก็หัวใจฉันส่งสัญญาณ... สู่สมองว่ามันยังจะทำได้..
ตอนนี้เรี่ยวแรง...ที่มีคงไม่หนี...จากความเหงา..
ได้แต่เฝ้าคอยเธอ..อย่างเศร้าใจ..อยู่ได้ทุกวันไป..
เดินก็คิด..วิ่งก็คิด..หนีไม่พ้น...นั้นกะไร...
คงเป็นใจที่มอบให้เธอ...ไปหมดเลย...
ตอนนี้ฉันเหนื่อยฉันอ่อนล้า...เป็นที่สุด..
ฉันขอหยุดพัก...นั่งรอใครบางคน..อย่างเช่นเคย
พักเรื่องรัก..นั่งแต่งกลอนออกมาเพื่อเธอได้ชมเชย
นั่งเฉย-เฉยนั่งพักใจรอใครซักคนจะมาอ่าน...บทกลอนที่แต่งออกจากใจ...
19 มิถุนายน 2547 04:21 น.
..ยาสีฟัน..
ห่วงใยตอนเธอข้ามถนนจะกลับบ้าน..
คนน่ารำคานเป็นห่วงจึงไปส่ง..
อีกอย่างนั้นตอนดึกความปลอดภัย...ใช่มั่นคง..
ความสัมพันธ์ลดลงเพราะความห่วงใย...
ก็ห่วงใยกลัวเธอเศร้า..เฝ้าโทรหา...
อยากจะมาเป็นเพื่อนคุย..เพื่อเธอได้สุขใจ..
ต้องกลับเป็นคนน่ารำคานอีกมันกะไร..
เพราะห่วงใยเธอมากไปอีกอย่างนั้นหรือ..
ขนาดไม่ได้คุย..ไม่ได้เจอยังห่วงหา...
ส่งข้อความไปว่าฉันเศร้านั้นจากมือ
เป็นเพราะเสียงเธอ..ทำฉันเศร้าอย่างนั้นหรือ..
แต่เธอคิดว่าฉันคือ..คนน่ารำคานอีกเช่นเคย...
นั่งกลุ้มใจ-นั่งเศร้าใจอยู่คนเดียว..
ใจหดเหี่ยว..นั่งคนเดียวไม่อยู่เฉย...
จะมีใจส่งความห่วงใยให้คนอื่นฉันไม่เคย..
ไม่มีเลย...คนน่ารำคานคนนี้จะส่งใจให้เธอเพียงผู้เดียว...
หน้าส่วนตัว
1003
