12 สิงหาคม 2547 22:30 น.
..ยาสีฟัน..
สิบ..แม่หรือคือยากำลังลูก
ช่วยเพราะปลูกความหวังประทังหนุน..
ให้ศึกษาความรู้อยู่เป็นทุน
เพราะใบบุญของแม่ช่วยแผ่ไป..
คราวเกียจคร้านการเรียนแม่เพียรสอน
คอยกักตอนเทียวเตร่เถลไถล
ยามลูกทำความดีแม่มีใจ
ปลาบปลื้มให้ของต่างเรียก รางวัล
น้ำใจแม่มากเพิ่มเสริมใจลูก
ให้พ้นผูกมุ่งมองเป็นของขวัญ
ยากำลังทั้งนี้ที่สำคัญ
ทุก-ทุกวันลูกปลื้มไม่ลืมเลือน
โอกาสวันแม่แห่งชาตินายเชื่อว่าทุกคนต้องมี แม่ ที่จะต้องระลึกถึงไม่ว่าท่านจะเสียชีวิตหรือยังมีชีวิตอยู่ แม่เป็นทุกสิ่งของลูก บางคนว่าแม่เป็นธนาคาร เป็นตู้ ATM เป็นครู เป็นคนรับใช้ เป็นพี่เลี้ยง เป็นพยบาล สำหรับนายแล้ว แม่..คือ..ยากำลัง..
12 สิงหาคม 2547 10:02 น.
..ยาสีฟัน..
แม่ เป็นคำที่พวกเราเรียกขานเพียงสั้น-สั้น
ทำให้ฉันรู้สึกลึกซึ้งถึงความรัก..ที่ท่านได้มีให้..
แม่ เป็นคำเดียวที่ทำให้ลูกรู้ว่าลูกอยู่ในหัวใจ..
ความผูกพันอันแสนอบอุ่นในไอรักทุกคืนวัน..
ซึ่งแม่ดูเหมือนจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตลูก
ใครจะรู้บ้างว่าการเกิดของลูกแต่ละคนนั้น..
ทำให้แม่ปวดร้าวทรมานเพียงใด..ยามออกมาแม่เจ็บพลัน..(เจ้ารู้ไหม)
ตั่งแต่เล็กจนเติบใหญ่นั้นใครกันเล่าที่เฝ้าทะนุถนอมลูกมา..
8 สิงหาคม 2547 18:53 น.
..ยาสีฟัน..
ในเวลาโพล้เพล้สายสายลมพัดเมฆมาก่อตัวรวมกัน
จนกลั่นเป็นเม็ดฝนลงมาสู่ดินทุกหนแห่ง
ลมที่เกินขึ้นก็พัดเข้ามาในห้องผมอย่างแรง
ทำให้กรอบรูปที่มีรูปถ่ายของพวกเราอยู่คว่ำลงไป
ผมหยิบมันพลิกขึ้นวางที่เดิม และมองไปที่รูปนั้น
อีกครั้งหนึ่งที่มันให้ผมนึกถึง รูปเธอ เธอผู้ที่ทำให้ใจผมสดใส
ผมเก็บรูปเธอไว้ในกระเป๋า-กระเป๋าที่มีแค่รูปเธอคนเดียว..และเก็บไว้ในใจ
เธอผู้ที่ทำให้ผมยิ้มได้ยามทุกข์ใจ..คนที่ผมรักสุดหัวใจ
เธอผู้ที่แนะนำให้ตัวผมมองโลกในแง่ดี
ให้ออกไปต่อสู้กับปัญหา เธอผู้ที่นำความงดงามของจิตใจ
เธอมาให้พวกผมได้สัมผัส เธอผู้ที่มาเปลี่ยนแปลงชีวิตอันไร้ค่าให้สดใส
แต่เธอคงคิดที่จะจากไปอย่างไม่มีวันกลับมา
ฝนยังคงตกกระหน่ำลงมาปานจะฉีกสมุดที่อยู่ในดงหญ้าข้างๆ
มันว่างไว้บนทางเท้าเล่มนั้นให้ขาดยุ้ยเป็นส่วนๆ..ด้วยแรงของมันที่ตกลงมา
แม้จะผ่านลมฝนลมหนาว มานานเท่าใดสมุดเล่มนี้ก็ยังคงอยู่ที่เดิมไม่จากลา
พร้อมกับรอยหมึกคำสัญญาที่อาจจะเป็นจริงได้เพราะผมรักเธอคนเดียวตลอดไป
แล้ว คำว่ารัก บางคนคิดว่าเป็นความรู้สึกที่ไม่จำเป็นต้องพูดมา
แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่ามีบางคนใช้ชีวิตเพื่อเสาะหาคำๆนี้อยู่เรื่อยไป
เมื่อคุณมั่นใจแล้วคุณควรที่จะพูดออกไปดีกว่าที่จะต้องมานั่งเสียใจ
เพราะว่าวันนี้อาจเป็นวันที่ สาย เกิน ไป สำหรับผมที่อาจเหลือเพียงแค่ความทรงจำ
6 สิงหาคม 2547 23:38 น.
..ยาสีฟัน..
ในความขอบใจ.......ฉันมีเธอเคลื่อนไหวในแววตา
ในความอาทร..ฉันคลายความร้อนเพราะเธอได้
ในความมืดฉันเห็นเธอส่งชีวิตฉันเรืองรอง ไป
และในความเศร้าหมอง..เธอประคองฉันไว้อย่างยั่งยืน
----------------------------------------------------------------------------
ขอบใจที่ขีดเส้นทางเธอมาเจอกะฉัน
จะมีความตั้งใจหรือไม่อย่างรัยนั้น..เราคงไม่ต้องพูดถึง ใช่เรื่องอื่น
เพราะในช่วงเวลาก่อน ณ เวลานั้น..มันสดชื่น
ไม่ว่าจะเป็นเวลาเช้าหรือค่ำคืนเธอให้ฉันด้วยมิตรภาพ ที่เปี่ยมล้น
ได้กลับกลายเป็นคนที่โชคดีในครั้งนั้น
หลังจากที่คิดว่า..ฝันดี แต่กลับเป็นฝันร้ายมาเยือนฉัน จะหนีก็ไม่พ้น
หลังฝันร้าย..หลังฝนพรำ..หลังม่านน้ำตา..หลังความเจ็บปวด..ที่ต้องทน
ฉันคงจะได้ มิตรภาพ ที่อุ่นงามล้น.. และได้ทุกโมงยาม ที่สดใส แต่หาไม่
มันน่าจะเหมือน..ในรอบปีที่มีหลายฤดูกาล..กว่าชีวิตเราจะสิ้นสุด
ไม่ต้องหยุด ให้มันผ่านหลายฤดูกาลในหนึ่งปี จะได้ไหม
การที่เราได้พบเธอ..นั่นคือการมาเยือนของ..ฤดูใบไม้ผลิ..ของหัวใจ
มันคงเหมือนกับความห่วงใย..ที่ใบได้หลุดร่วงไป
ช่อเล็กๆ..สีอ่อนๆของมิตรภาพ...เริ่มเบ่งบาน
เมื่อเติบโต อาจกลายเป็นสีอื่น ขึ้นมาได้..
มันเป็นสี่ที่เข้มข้น..แสดงถึงการเจริญวัย..หรือกาลเวลาไป
กว่าจะได้เติบโต..มันก็อาจมีสีอื่นมาเติมแต่ง
แต่ฉันเชื่อ...อยู่อย่างหนึ่งว่า
หากเป็นสีแห่งมิตรภาพที่แท้จริง..จะไม่มีการเปลี่ยนแปลง
ขอให้เธอจงคงไว้....ซึ่งสีแห่งมิตรภาพในเริ่มแรก..อย่านำสีอื่นมาตกแต่ง
อย่าฝืน......ให้ใบแห่งมิตรภาพนั้นต้องบอบช้ำเลย...ฉันขอล่ะ
เธอจะแต้มสีอื่นใด...ลงใจมิตรภาพนี้..ไม่มีข้อขัด-ค้าน สำหรับฉัน
แต่ขอเถอะนะ...ไม่ว่าเธอจะแฝงเคลือบไปด้วยสีแห่งความผูกพันใดก้อตามนะ
หากฉันไม่ยินดีในการเปลี่ยนนั้น ขอนะจ๊ะ
อย่าได้ทำการเปลี่ยนสีนั้นเลย...เพราะมันไม่กลมกลืน
6 สิงหาคม 2547 04:03 น.
..ยาสีฟัน..
ในขณะที่เราคิดถึงคน คนนึงตลอดเวลา
เค้าคนนั้นคงมานั่งคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้
และบางครั้ง ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา ใช่หรือไม่
โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน
บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียว
มันก็ดีกว่าทำให้ใจหดเหี่ยวเมื่อได้รู้ความจริงที่ว่าเราฝัน
มันเป็นสิ่งที่เราคิดทั้งหมด ในเรื่องความผูกพัน
แม้นว่ามันคือความคิดเราเพียงคนเดียว มันคือความฝันของเรา
ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมกับความฝัน
มากกว่ากันเลยที่รับรู้ความจริง การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า
ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า... เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4... และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า...
ก็ขอให้คิดไว้ว่า ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย
แต่โปรดจำไว้เถอะว่า
หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ ว่า เฮ้ย
พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า...ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว แม่คุณเอ๋ย
โปรดห้ามใจเลยเถอะ ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้...
แต่ก็จงชอบต่อไปเถอะ การรักใครซักคน
มันต้องทนไม่ต้องการความพยายาม การตัดใจเพื่อคนดี
ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูให้ดี
สุขที่ได้สบตากับความทุกข์ยามที่ต้องหลบตาอันไหนมันหนักหนากว่ากัน
อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป...
อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้กัน...
อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน
แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน ทุกสิ่งไป
แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง ที่อย่างน้อย
ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นที่รอคอยสายเกินไป
ยิ้มให้เค้า..แม้นไม่ได้ให้ใจเรามา แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป...
ยิ้มให้กับโชคชะตา ที่ยังทำให้เรา...ได้รู้จักกัน
เราควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง
ได้เจอคนที่อยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว ตราบชั่วกัน
คนที่เราใส่ใจกว่าตัวเราเอง...คนที่ทำให้เราหัวเราะ...และร้องไห้ได้มากมาย...นั้นล่ะความผูกพัน
เพียงแค่ยิ้มของเค้า ก็สามารถเปลี่ยนวันที่หมองหม่น...ให้กลายเป็นวันที่สดใส
เพียงเท่านี้..พอแล้วหรือ??
หน้าส่วนตัว
532
