30 เมษายน 2555 12:29 น.
ไร้อันดับ
ขวาทับซ้ายกายตรงดำรงสติ
สมาธิคงนิ่งไม่ติงไหว
สงบจิตบริกรรมหมั่นทำไป
ศรัทธาในพระธรรมที่ค้ำชู
กำหนดใจให้ว่างละวางจิต
กับความคิดสัดส่ายเพียงหมายรู้
บริกรรมตามติดเพ่งพิศดู
ทุกอณูแห่งจิตเฝ้าติดตาม
มีสติเตือนตนดังพลขับ
ไล่ตามจับบริกรรมทุกคำถาม
ตัดอารมณ์สุขทุกข์ที่คุกคาม
ทั้งหักห้ามความคิดที่ติดตัว
เพียงจิตหนึ่งที่พบสงบนิ่ง
ดวงจิตยิ่งเบาบางจากทางชั่ว
เป็นแนวทางวางชัดไม่ขัดกลัว
ดุจดอกบัวพ้นน้ำในความจริง
เฝ้าพินิจจิตนิ่งทุกสิ่งละ
แลผัสสะสัมผัสแล้วตัดทิ้ง
เหลืออารมณ์เพียงหนึ่งไว้พึ่งพิง
กำหนดนิ่งบริกรรมทำอารมณ์
ให้เนิ่นนานแสนนานทุกการฝึก
จิตสำนึกสมาบัติเร่งสะสม
เหมือนน้ำนิ่งเรียบลื่นไร้คลื่นลม
เรือจะจมน้ำได้อย่างไรกัน
ขวาทับซ้ายกายตรงดำรงสติ
สมาธิแน่วแน่ไม่แปรผัน
บริกรรมจางหายละลายพลัน
ดวงจิตนั้นสงบนิ่งในสิ่งเดียว
---------------
(ไร้อันดับ)
12 เมษายน 2555 22:18 น.
ไร้อันดับ
สมัยก่อนพุทธกาลไม่นานมาก
เรื่องเกิดจากหญิงหนึ่งคิดถึงบ้าน
หลังคลอดลูกคนแรกแทบแหลกราน
สั่นสะท้านทั้งกายแทบตายลง
เมื่อลูกคลอดออกมาสายตาแม่
เสียงอุแว้ของเจ้าแม่เฝ้าหลง
จากก้อนเนื้อในครรภ์ที่บรรจง
ห่วงพะวงถึงเจ้าทุกเช้าเย็น
ใจเธอหวนครวญคะนึงคิดถึงแม่
รักเที่ยงแท้ยิ่งใหญ่เธอได้เห็น
ที่จากบ้านต้องทำเพราะจำเป็น
ใช่อยากเร้นหลีกหลบไม่พบกัน
มีครอบครัวทำงานสร้างบ้านใหม่
วันนี้ได้ลูกน้อยที่คอยฝัน
เฝ้าคิดถึงแม่พ่อที่รอวัน
ให้เธอนั้นกลับไปในสายตา
เธออำลาสามีถิ่นที่อยู่
ตอนเช้าตรูเดินทางไปกลางป่า
อุ้มลูกน้อยกลอยใจผ่านไพรพนา
จวบจนมาถึงฝั่งพักนั่งนอน
สายน้ำเย็นดับร้อนในตอนบ่าย
เธอเคลื่อนกายหมายดื่มให้ลืมร้อน
ขณะวางลูกไว้ใกล้สาคร
คนแอบซ่อนอุ้มจับวิ่งกลับไป
เธอไล่ตามหญิงหนึ่งซึ่งนำหน้า
เอื้อมมือคว้าดึงฉุดให้หยุดไว้
ทั้งสองต่างยื้อแย่งไม่เกรงใจ
หลายคนได้ยินเสียงเธอเถียงกัน
ต่างบอกว่าเด็กนั่นที่ฉันแย่ง
คือลูกแดงที่คลอดออกจากฉัน
ต่างไม่ยอมให้ลูกต่างผูกพัน
ต่างผลักดันยื้อยุดไม่หยุดมือ
ชาวบ้านฟังต่างนึกเร่งปรึกษา
แก้ปัญหาแย่งลูกให้ถูกหรือ
ใครตัดสินได้ตรงเขาคงลือ
จนเลื่องชื่อลือนามในความดี
กล่าวถึงพระมโหสถกำหนดผ่าน
พวกชาวบ้านเห็นองค์จึงตรงรี่
ช่วยตัดสินเรื่องนั้นให้ฉันที
เพราะเหตุมีแย่งลูกต่างผูกพัน
มโหสถตรึกตรองมองปัญหา
เอาเชือกมาสองเส้นดังเช่นนั้น
มัดปลายเชือกกับอกทารกพลัน
ปลายอีกอันมารดามารับไป
สองแม่จับเชือกสายที่ปลายเส้น
อีกปลายเป็นลูกรักบนหลักไม้
จะนับหนึ่งถึงสามไปตามใจ
พอนับได้จนจบตะปบดึง
ใครที่ดึงลูกไปจะได้แน่
ความเป็นแม่ก่อเกิดกำเนิดถึง
แล้วเริ่มนับหนึ่งสองเชือกพร้อมตึง
แต่เสียงหนึ่งแว่วแว่วเริ่มแผ่วดัง
เสียงทารกร้องเพิ่มคงเริ่มแน่น
อยู่บนแท่นเชือกรัดและมัดฝัง
เจ้าทารกร้องจนเกินทนฟัง
หญิงหนึ่งยั้งมือปล่อยเชือกห้อยลง
มโหสถเดินมาอุ้มทารก
จนใกล้อกหญิงนั้นแล้วพลันส่ง
ทารกน้อยที่เจ้าเฝ้าพะวง
นี่ก็คงลูกเจ้าเราเข้าใจ
เจ้าเลือกที่ปล่อยมือไม่ถือเชือก
สิ่งที่เลือกคือรักประจักษ์ได้
เจ้าสมควรได้รับลูกกลับไป
เพราะหทัยเจ้าแท้คือแม่คน
ประชาชนที่ฟังต่างนั่งนิ่ง
มีบางสิ่งตีบตันเป็นพันหน
ต่างยกมือศรัทธาสาธุชน
บ้างร้อนรนลืมเช็ดเกล็ดน้ำตา....
--------------
(ไร้อันดับ)
หน้าส่วนตัว
13740
