เตียงกว้างที่ว่างเปล่า...

ไร้อันดับ

ณ เตียงกว้างว่างเปล่าที่เหงาเงียบ
ร่างนอนเรียบบนเตียงไร้เสียงศัพท์
ลมหายใจแผ่วบางเลือนลางลับ
แต่ตากลับมองมาสู่ฟ้าไกล
 
มีสายยางวางเสียบจนเพียบร่าง
บนเตียงกว้างร่างนิ่งไม่ติงไหว
มีบางครั้งคนนอนก็ถอนใจ
น้ำตาไหลรดหน้านัยน์ตาคลอ
 
แต่ละวันผันผ่านเนิ่นนานยิ่ง
เคยล้มกลิ้งเคยฝืนขึ้นยืนต่อ
แต่บัดนี้ร่างทรุดไม่หยุดรอ
หัวใจท้อเจียนพังพลังกาย
 
สังขารที่ใกล้ลับการกลับบ้าน
ไม่เบิกบานเฉกเช่นจะเร้นหาย
ร่างที่เหลือร่วงลดแทบหมดลาย
รอความตายเป็นเพื่อนสู่เรือนรัง

ความรู้สึกนึกคิดก่อนจิตตก
เหมือนวิหกปีกหักถูกปักหลัง
ร่วงลงเหวแล้วฟาดอนาถจัง
หมดความหวังโผบินสู่ถิ่นใด

ณ เตียงกว้างว่างเปล่าที่เหงาเงียบ
ความเย็นเฉียบแทรกมาน้ำตาไหล
ร่างที่เคยอบอุ่นละมุนละไม
มาสิ้นใจเย็นชืดดูจืดจาง....
      -------------------
       (ไร้อันดับ)