19 พฤศจิกายน 2554 17:30 น.
ไร้อันดับ
ช่วยบอกฉันก่อนวันที่ฉันสิ้น
ก่อนพื้นดินผืนใดกลบใบหน้า
ก่อนอรุณพรุ่งนี้ไร้ชีวา
ก่อนที่ตาฉันปิดสนิทไป
ฉันบอกเธอหลายคราหลายวาระ
ว่าฉันจะคงมั่นมิหวั่นไหว
รักแต่เธอไปตลอดยอดดวงใจ
แล้วทำไมเธอกลับเหมือนลับเลือน
เธอทิ้งฉันวันนี้นะที่รัก
ฉันยังจักรักเธอเสมอเสมือน
แม้หัวใจไฟทุกข์เข้ารุกเยือน
รักไม่เชือนชืดชาไปกว่าใคร
ฉันจะรอตรงนี้นะที่รัก
รอเพียงสักหนึ่งวันเธอหวั่นไหว
ถึงวันนั้นฉันจะยิ้มเพราะอิ่มใจ
แม้เวลาหมดไปกับใจเธอ
เธอไม่รู้คุณค่าคำว่าเหงา
มันเหมือนเงาวูบไหวยามใจเผลอ
มันกัดกร่อนหัวใจยามไม่เจอ
ครวญละเมอเพ้อถึงคนซึ้งตา
ช่วยบอกฉันก่อนวันที่ฉันสิ้น
ก่อนพื้นดินผืนใดกลบใบหน้า
ก่อนตะวันลับหายที่ปลายนา
ก่อนชีวาสูญสิ้นการดิ้นรน...
------------
(ไร้อันดับ)
14 พฤศจิกายน 2554 13:54 น.
ไร้อันดับ
ต้องเก็บเสื้อเก็บผ้าเดินหน้าเศร้า
น้ำเลยเข่าเข้าบ้านเมื่อวานนี้
หวังไปตายดาบหน้าหนีวารี
ยังไม่มีที่อยู่อดสูใจ
เคยมีบ้านมีเรือนเป็นเพื่อนพัก
แม้เหนื่อยหนักเข้าบ้านทิ้งงานไว้
นั่นเก้าอี้นี่โต๊ะนั่นโป๊ะไฟ
เคยอาศัยร่มเงาแต่เยาว์มา
บ้านเคยอยู่อู่นอนแต่ก่อนเก่า
คงเงียบเหงาเศร้าหนักเป็นนักหนา
ทิ้งห้องนอนหมอนฟูกและตุ๊กตา
ที่เคยคว้ามากอดตลอดคืน
หน้าทีวีเครื่องเก่าคงเหงาเงียบ
เคยนอนเรียบดูหนังไม่นั่งฝืน
ยังหัวเราะรายการเมื่อวานซืน
มาบัดนี้สะอื้นจำฝืนทน
ลงบันไดสามขั้นแล้วหันกลับ
เหมือนจะจับภาพน้ำที่ลามล้น
คนไร้บ้านไร้เรือนคอยเตือนตน
รอสักหนความเศร้าคงเบาบาง
เดินลุยน้ำค่ำนี้จะมีไหม
คนที่ใจอารีไมตรีบ้าง
ช่วยรับคนสิ้นไร้ที่ปลายทาง
พร้อมเชยคางเช็ดหน้าน้ำตานอง
------------------
(ไร้อันดับ)