12 กันยายน 2555 12:20 น.
ไร้อันดับ
ในอ้อมแขนเนื้อแน่นดังแผ่นผา
โอบกายาเนื้อเหี่ยวที่เปลี่ยวเหงา
ความรู้สึกอ้างว้างเคียงข้างเงา
ใช้บรรเทาจากแขนที่แทนคำ
เพียงสัมผัสบางเบาให้เขารู้
ว่ายังอยู่เคียงเขาทุกเช้าค่ำ
แม้กอดนั้นบางเบาที่เราทำ
แต่เหมือนย้ำให้เขาได้เข้าใจ
สมัยเขาเนื้อแน่นเหมือนแผ่นผา
เขาเคยมากอดเราตั้งเท่าไหร่
ทุกทุกครั้งที่เราเศร้าฤทัย
หรือร้องไห้เขากอดตลอดมา
เช็ดน้ำตาให้เราตอนเราเด็ก
ตอนเล็กเล็กเด็กน้อยเฝ้าคอยท่า
รอให้เขามากอดตลอดเวลา
แถมเสื้อผ้าอาหารทั้งหวานคาว
ความอบอุ่นคุ้นนักความรักล้น
ถ่ายจากคนผ่านแขนแทนคำกล่าว
บอกถึงความรักมั่นอันยืนยาว
ไล่ความหนาวเหน็บจางจนห่างกาย
ในอ้อมแขนเนื้อแน่นดังแผ่นผา
ถึงเวลากอดเขาให้เหงาหาย
ให้สัมผัสบางเบาก่อนเขาตาย
ช่วยทลายความเหงาให้เขาที....
----------------
(ไร้อันดับ)
ในอ้อมแขนเนื้อหนังช่างอบอุ่น
ร่มใบบุญมานานแต่กาลหลัง
ดุจร่มโพธิ์ร่มไทรให้ใบบัง
ช่วยประทังฝนแดดที่แผดกาย
เฝ้าถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดูลูก
รักพันผูกมิจางหรือห่างหาย
คอยอบรมสอนสั่งอย่างมากมาย
จวบบั้นปลายชีวันนั้นอ่อนแอ
มาวันนี้แรงน้อยเริ่มถอยกลับ
จะขยับแต่ละทีเหมือนมีแผล
เจ็บปวดร้าวระบมตรมดวงแด
ชีพปรวนแปรตามกาลสังขารโรย
ตาเลื่อนลอยรันทดเหมือนหดหู่
แขนอุ้มชูกลับอ่อนแรงระแหงโหย
ริ้วรอยย่นบนหนังดังถูกโบย
ดังฝนโปรยลงทรายแล้วหายไป
ในอ้อมแขนเนื้อหนังช่างแปรเปลี่ยน
กาลผันเวียนเปลี่ยนค่าอายุขัย
ก่อนถึงคราวลับลาสิ้นอาลัย
โปรดเปิดใจบอกรักอีกสักครา..
-------------------
เฌอมาลย์
(ซุปตาร์รับเชิญ)
25 กรกฎาคม 2555 00:57 น.
ไร้อันดับ
ฉันเขียนกลอนมอบให้ใครคนหนึ่ง
คนที่ซึ่งฉันรักเป็นหนักหนา
แม้ต้องห่างจนไกลเกินสายตา
อยากบอกว่ายังรักและภักดี
อาจเป็นเธอหรือใครเมื่อได้อ่าน
ช่วยส่งผ่านบทกลอนในตอนนี้
ความจริงใจที่ให้ด้วยไมตรี
ฉันยังมีเหมือนเดิมดังเริ่มมา
แม้จะนานแสนนานจากกาลนั้น
เราผ่านวันผ่านปีอย่างมีค่า
คนอบอุ่นคนหนึ่งฉันพึ่งพา
คนที่ตายามสบสงบใจ
ภาพที่เห็นเธอบ่อยเธอปล่อยผม
ต้องสายลมอ่อนพลิ้วปลิวไสว
ในชุดขาวสวยสะอาดผุดผาดนัย
มักอยู่ใกล้ธรรมาสน์ไม่คลาดคลา
รอยยิ้มเธอเต็มตื้นดูตื่นเต้น
เหมือนเธอเห็นพระธรรมอันล้ำค่า
ยามพระเทศน์เธอจำบทธรรมมา
เธอบอกว่าพระธรรมช่างอำไพ
เธอบอกฉันวันหนึ่งคงถึงพร้อม
จะยินยอมสละตนเป็นคนใหม่
จะถือศีลศรัทธารักษาใจ
มั่นคงในธรรมะและละวาง
ฉันเขียนกลอนบทนี้อย่างมีสุข
หวังให้เธอพ้นทุกข์ทุกทุกอย่าง
ให้เธอได้หลุดพ้นบนเส้นทาง
แม้ต้องห่างจากกันนิรันดร....
---------------
(ไร้อันดับ)
14 กรกฎาคม 2555 19:06 น.
ไร้อันดับ
นอกหน้าต่างบานไม้กลางสายหมอก
ในสวนดอกงดงามดังความฝัน
มีลำธารไหลผ่านดุจม่านควัน
ศาลาอันโดดเดี่ยวตั้งเดียวดาย
พุ่มพฤกษ์ไพรเขียวชอุ่มดูชุ่มน้ำ
กลีบใบฉ่ำน้ำค้างไม่จางหาย
ข้างศาลาระเบียงห้อยเรียงราย
ล้วนมากมายไม้งามตามลำเนา
กลางศาลานั้นมีเก้าอี้โยก
หญิงชราตาโศกกับโลกเหงา
เธอนั่งอยู่ตรงนั้นกายสั่นเทา
มองดูเงาหลังงอเหมือนห่อตัว
ประกายตาสดใสแทบไม่เหลือ
มองผิวเนื้อเหี่ยวย่นอยู่จนทั่ว
ผมสีขาวดอกเลาในเงามัว
เธอหวาดกลัวทดท้อหรือรอคอย
ทุกรอยย่นบนหน้าเหมือนจารึก
ความรู้สึกกลับกลายเป็นลายร้อย
แต่ละเส้นกรีดผนึกระลึกรอย
ผ่านจะงอยปากเหยี่ยวที่เฉี่ยวมา
เธอนั่งอยู่ตรงนั้นทุกวันเฝ้า
เหมือนคอยเงาสิ่งใดอะไรหนา
เธอจะได้สมหวังที่ตั้งตา
หรืออ่อนล้าหดหู่เกินอยู่ไป....
(เสียงพระสวดแว่วแว่วดังแผ่วผ่าน
เธอสะท้านกายสะเทือนเริ่มเคลื่อนไหว
มือที่สั่นพนมชิดสู่ทิศไกล
น้ำตาไหลลงแก้มเหมือนแต้มรอย)
--------------
(ไร้อันดับ)
30 เมษายน 2555 12:29 น.
ไร้อันดับ
ขวาทับซ้ายกายตรงดำรงสติ
สมาธิคงนิ่งไม่ติงไหว
สงบจิตบริกรรมหมั่นทำไป
ศรัทธาในพระธรรมที่ค้ำชู
กำหนดใจให้ว่างละวางจิต
กับความคิดสัดส่ายเพียงหมายรู้
บริกรรมตามติดเพ่งพิศดู
ทุกอณูแห่งจิตเฝ้าติดตาม
มีสติเตือนตนดังพลขับ
ไล่ตามจับบริกรรมทุกคำถาม
ตัดอารมณ์สุขทุกข์ที่คุกคาม
ทั้งหักห้ามความคิดที่ติดตัว
เพียงจิตหนึ่งที่พบสงบนิ่ง
ดวงจิตยิ่งเบาบางจากทางชั่ว
เป็นแนวทางวางชัดไม่ขัดกลัว
ดุจดอกบัวพ้นน้ำในความจริง
เฝ้าพินิจจิตนิ่งทุกสิ่งละ
แลผัสสะสัมผัสแล้วตัดทิ้ง
เหลืออารมณ์เพียงหนึ่งไว้พึ่งพิง
กำหนดนิ่งบริกรรมทำอารมณ์
ให้เนิ่นนานแสนนานทุกการฝึก
จิตสำนึกสมาบัติเร่งสะสม
เหมือนน้ำนิ่งเรียบลื่นไร้คลื่นลม
เรือจะจมน้ำได้อย่างไรกัน
ขวาทับซ้ายกายตรงดำรงสติ
สมาธิแน่วแน่ไม่แปรผัน
บริกรรมจางหายละลายพลัน
ดวงจิตนั้นสงบนิ่งในสิ่งเดียว
---------------
(ไร้อันดับ)
12 เมษายน 2555 22:18 น.
ไร้อันดับ
สมัยก่อนพุทธกาลไม่นานมาก
เรื่องเกิดจากหญิงหนึ่งคิดถึงบ้าน
หลังคลอดลูกคนแรกแทบแหลกราน
สั่นสะท้านทั้งกายแทบตายลง
เมื่อลูกคลอดออกมาสายตาแม่
เสียงอุแว้ของเจ้าแม่เฝ้าหลง
จากก้อนเนื้อในครรภ์ที่บรรจง
ห่วงพะวงถึงเจ้าทุกเช้าเย็น
ใจเธอหวนครวญคะนึงคิดถึงแม่
รักเที่ยงแท้ยิ่งใหญ่เธอได้เห็น
ที่จากบ้านต้องทำเพราะจำเป็น
ใช่อยากเร้นหลีกหลบไม่พบกัน
มีครอบครัวทำงานสร้างบ้านใหม่
วันนี้ได้ลูกน้อยที่คอยฝัน
เฝ้าคิดถึงแม่พ่อที่รอวัน
ให้เธอนั้นกลับไปในสายตา
เธออำลาสามีถิ่นที่อยู่
ตอนเช้าตรูเดินทางไปกลางป่า
อุ้มลูกน้อยกลอยใจผ่านไพรพนา
จวบจนมาถึงฝั่งพักนั่งนอน
สายน้ำเย็นดับร้อนในตอนบ่าย
เธอเคลื่อนกายหมายดื่มให้ลืมร้อน
ขณะวางลูกไว้ใกล้สาคร
คนแอบซ่อนอุ้มจับวิ่งกลับไป
เธอไล่ตามหญิงหนึ่งซึ่งนำหน้า
เอื้อมมือคว้าดึงฉุดให้หยุดไว้
ทั้งสองต่างยื้อแย่งไม่เกรงใจ
หลายคนได้ยินเสียงเธอเถียงกัน
ต่างบอกว่าเด็กนั่นที่ฉันแย่ง
คือลูกแดงที่คลอดออกจากฉัน
ต่างไม่ยอมให้ลูกต่างผูกพัน
ต่างผลักดันยื้อยุดไม่หยุดมือ
ชาวบ้านฟังต่างนึกเร่งปรึกษา
แก้ปัญหาแย่งลูกให้ถูกหรือ
ใครตัดสินได้ตรงเขาคงลือ
จนเลื่องชื่อลือนามในความดี
กล่าวถึงพระมโหสถกำหนดผ่าน
พวกชาวบ้านเห็นองค์จึงตรงรี่
ช่วยตัดสินเรื่องนั้นให้ฉันที
เพราะเหตุมีแย่งลูกต่างผูกพัน
มโหสถตรึกตรองมองปัญหา
เอาเชือกมาสองเส้นดังเช่นนั้น
มัดปลายเชือกกับอกทารกพลัน
ปลายอีกอันมารดามารับไป
สองแม่จับเชือกสายที่ปลายเส้น
อีกปลายเป็นลูกรักบนหลักไม้
จะนับหนึ่งถึงสามไปตามใจ
พอนับได้จนจบตะปบดึง
ใครที่ดึงลูกไปจะได้แน่
ความเป็นแม่ก่อเกิดกำเนิดถึง
แล้วเริ่มนับหนึ่งสองเชือกพร้อมตึง
แต่เสียงหนึ่งแว่วแว่วเริ่มแผ่วดัง
เสียงทารกร้องเพิ่มคงเริ่มแน่น
อยู่บนแท่นเชือกรัดและมัดฝัง
เจ้าทารกร้องจนเกินทนฟัง
หญิงหนึ่งยั้งมือปล่อยเชือกห้อยลง
มโหสถเดินมาอุ้มทารก
จนใกล้อกหญิงนั้นแล้วพลันส่ง
ทารกน้อยที่เจ้าเฝ้าพะวง
นี่ก็คงลูกเจ้าเราเข้าใจ
เจ้าเลือกที่ปล่อยมือไม่ถือเชือก
สิ่งที่เลือกคือรักประจักษ์ได้
เจ้าสมควรได้รับลูกกลับไป
เพราะหทัยเจ้าแท้คือแม่คน
ประชาชนที่ฟังต่างนั่งนิ่ง
มีบางสิ่งตีบตันเป็นพันหน
ต่างยกมือศรัทธาสาธุชน
บ้างร้อนรนลืมเช็ดเกล็ดน้ำตา....
--------------
(ไร้อันดับ)
หน้าส่วนตัว
2834
