28 สิงหาคม 2554 12:00 น.
ไร้อันดับ
เพราะพ่อเป็นคนใบ้ใช่ไหมลูก
เจ้าจึงถูกเพื่อนล้อหัวร่อเล่น
เจ้าอับอายใช่ไหมที่ได้เป็น
เจ้าจึงเว้นช่องว่างระหว่างเรา
ลูกไอ้ใบ้เขาเหน็บเจ้าเจ็บปวด
พ่อก็รวดร้าวใจที่ใครเขา
ใช้วาจาล้อเล่นเหมือนเป็นเงา
ติดตามเจ้าเช้าเย็นพ่อเห็นใจ
ด้วยวัยเยาว์เจ้านั้นในวันนี้
น้ำตาที่เอ่อล้นเกินทนไหว
พ่อเพียรเช็ดน้ำตาทุกคราไป
พ่อเพียรใช้ท่าทางต่างวาจา
พ่อชี้เจ้าแล้ววกชี้อกพ่อ
สองมือห่อหัวใจส่ายใบหน้า
แทนคำบอกรักเจ้าเท่าชีวา
รักมากกว่าผู้ใดหาใครปาน
พ่อขอโทษที่ไม่เหมือนใครอื่น
ไม่อาจยื่นคำรับหรือขับขาน
ไม่อาจปลอบขวัญเจ้าเล่านิทาน
ให้เจ้าผ่านความสุขไร้ทุกข์ใจ
พ่อไม่ใช่พ่อที่ดีที่สุด
อยากให้หยุดคิดต่างได้บ้างไหม
ให้คิดถึงความหวงและห่วงใย
รักที่ให้มากกว่าเหนือฟ้าดิน....
------------
(ไร้อันดับ)
http://www.youtube.com/watch?v=Ou7WHhtxcM4
11 สิงหาคม 2554 19:56 น.
ไร้อันดับ
เขียนบันทึกถึงคนที่บนฟ้า
หยดน้ำตาเปียกหมอนที่นอนหนุน
นึกถึงความเมตตาและการุณย์
ตักอุ่นอุ่นหนุนนอนแต่ก่อนมา
โอ...ละเห่เสียงใครผู้ใดกล่อม
รักถนอมลูกน้อยเฝ้าคอยหา
ป้อนน้ำนมกล่อมลูกหยอดหยูกยา
ดุจแก้วตาดวงใจคือใครกัน
ผ้าถุงเก่าผืนก่อนเคยนอนหนุน
มือคุ้นคุ้นวางทับก่อนหลับฝัน
อบอุ่นในกายจิตนิจนิรันดร์
ไม่เคยหวั่นไหวหวาดหรือขลาดกลัว
คนบนฟ้ารู้ไหมว่าใจนี้
เมื่อไม่มีตักอุ่นที่คุ้นหัว
ความอ้างว้างเงียบเหงาเป็นเท่าตัว
มองไปทั่วหาใครเหมือนไม่มี
ท้ายบันทึกถึงคนที่บนฟ้า
หยดน้ำตาอาบแก้มเหมือนแต้มสี
รอสักวันเมื่อฟ้าท่านปรานี
ให้ลูกนี้นอนตักพร้อมถักทอ
จบบันทึกถึงคนที่บนฟ้า
ลูกกำพร้าคนหนึ่งจะพึงขอ
เพียงสักครั้งวันหน้าตั้งตารอ
ขอหลับต่อบนตักแม้จักตาย......
-----------------
(ไร้อันดับ)
3 สิงหาคม 2554 14:42 น.
ไร้อันดับ
ในคืนมืดดาวคล้อยกลางซอยเปลี่ยว
ร่างโดดเดี่ยวเดินดุ่มผ่านพุ่มพฤกษ์
จากปากซอยต้นทางตอนกลางดึก
ใจรู้สึกนึกหวาดและขลาดกลัว
คิดถึงข่าววันก่อนในตอนเช้า
ที่เขาเล่าเรื่องดังให้ฟังทั่ว
พบศพหญิงเปลือยหมดนอนขดตัว
ที่ข้างรั้วริมทางตรงกลางซอย
ร่างเธอมีรอยแทงเลือดแดงเถือก
มันไม่เลือกที่แทงด้วยแรงถ่อย
เธอสลัดแล้ววิ่งยังทิ้งรอย
แต่ร่างน้อยล้มกลิ้งนอนนิ่งตาย
ยิ่งเดินลึกนึกบอกอย่าหลอกฉัน
ขอทางนั้นผ่านไปดังใจหมาย
ยิ่งจะถึงกลางซอยเกือบถอยกาย
เพราะคล้ายคล้ายใครมองยืนจ้องมา
แล้วจู่จู่ลมพัดสะบัดวูบ
พร้อมกลิ่นธูปน้ำอบลอยกลบหน้า
เสียงคร่ำครวญหวนไห้อาลัยลา
จากริมป่าข้างทางไม่ห่างไกล
เมื่อเหลียวมองจ้องทางที่ข้างรั้ว
ใจระรัวลนลานสะท้านไหว
เห็นร่างเปลือยพุ่งผ่านในม่านใบ
ก่อนตัดใจวิ่งกลับพร้อมหลับตา
มาถึงบ้านตัวสั่นด้วยงันงก
คลำหัวอกเรียกขวัญหวั่นผวา
เสียงร้องไห้ได้ฟังคล้ายดังมา
ก่อนมุดหน้าคลุมโปงนอนโล่งใจ.
----------------
(ไร้อันดับ)
หน้าส่วนตัว
5436
