20 ธันวาคม 2554 13:27 น.
ไร้อันดับ
จากหัวใจเหงาเหงาสีเทาหม่น
รอบางคนที่เหงาเทียบเท่าฉัน
เมื่อความเหงาของเราเทียมเท่ากัน
คงผ่านวันเหงาเหงาอย่างเข้าใจ
ต่างโดดเดี่ยวเดียวดายที่ปลายโลก
ลมกรรโชกพัดผ่านสะท้านไหว
ความหนาวเหน็บเนื้อกายสู่ภายใน
ช่างยาวไกลไหวหวั่นและพรั่นพรึง
นั่งนับดาวทีละดวงในห้วงหาว
กระพริบพราวพร่างพรายจากปลายหนึ่ง
ทิ้งให้โลกโศกเศร้าเฝ้ารำพึง
กับคนซึ่งเหงาเหงาในเงาตา
เสียงหัวใจอ่อนอ่อนในตอนนี้
ทุกนาทีที่ผ่านช่างนานช้า
ในความเงียบเปรียบเปรยคำเอ่ยลา
คนเหว่ว้าคนหนึ่งขอพึ่งพิง
ในโลกเหงาใบนี้จะมีไหม
คนที่ใจจะยอมพร้อมทุกสิ่ง
ร่วมจับมือกันไว้หัวไหล่อิง
และนั่งผิงไฟหนาวอย่างยาวนาน..
---------------
(ไร้อันดับ)
1 ธันวาคม 2554 13:34 น.
ไร้อันดับ
ท่ามกลางไฟสีสลับระยับแสง
ทั้งเขียวแดงเหลืองขาวพราวไสว
ในห้องนวลชวนฝันอันละไม
คนอยู่ในห้วงทุกข์ถูกรุกราน
เขากระทำตามใจความใฝ่ต่ำ
ตาเธอคล้ำร่างผวาน่าสงสาร
ผ่านค่ำคืนโหดร้ายใต้สันดาน
ทรมานอาจิณจนชินชา
************
ฉันพบเธอวันก่อนในตอนค่ำ
ดวงตาคล้ำอิดโรยและโหยหา
รอน้ำใจจากชายมุ่งหมายมา
ให้ราคากับบางสิ่งที่ทิ้งไป
ฉันจำมั่นวันก่อนในตอนเด็ก
ตาเล็กเล็กทั้งคู่เธอดูใส
ดั่งดวงดาววาววับประดับใน
ห้วงดวงใจมิตรภาพตราบนิรันดร์
อาคารไม้ห้องเรียนที่เขียนอ่าน
กับตำนานเรื่องเก่าที่เล่าฝัน
เสื้อคอซองสองแก้มยิ้มแย้มกัน
ภาพเหล่านั้นนึกถึงยังตรึงตรา
ครูเคยถามพวกเราเช้าวันหนึ่ง
อยากรู้ซึ่งถึงฝันในวันหน้า
เธอลุกขึ้นตอบครูผู้เมตตา
เธอบอกว่าฝันหนูคือครูคน
ฉันหยอกเหย้าคำตอบเพราะชอบแกล้ง
เธอแก้มแดงเขินอายก็หลายหน
แต่ลึกลึกฉันหวังตั้งกมล
ขอให้ผลเธอคิดสัมฤทธิ์ตาม
หลายปีผ่านจากกันวันเรียนจบ
หวังอยากพบสักครั้งตั้งคำถาม
ศิษย์ของเธอเป็นอย่างไรให้นิยาม
ครู คนงามเพื่อนฉันแม่ขวัญตา....
ฉันพบเธอวันก่อนตอนฟ้ามืด
ใจเธอชืดชาชินถวิลหา
ชายสักคนยอมใช้จ่ายเงินตรา
แลกกายาเลี้ยงชีวิตไร้จิตใจ
*********
ท่ามกลางไฟสีสลับระยับแสง
ทั้งเขียวแดงเหลืองขาวพราวไสว
ในห้องนวลชวนฝันอันละไม
น้ำตาไหลหลั่งรินเกินชินชา
(ครูเคยถามพวกเราเช้าวันหนึ่ง
อยากรู้ซึ่งถึงฝันในวันหน้า
เธอลุกขึ้นตอบครูผู้เมตตา
เธอตอบว่าฝันหนูคือ ครู คน...)
----------------
(ไร้อันดับ)
หน้าส่วนตัว
3650
