3 สิงหาคม 2554 14:42 น.
ไร้อันดับ
ในคืนมืดดาวคล้อยกลางซอยเปลี่ยว
ร่างโดดเดี่ยวเดินดุ่มผ่านพุ่มพฤกษ์
จากปากซอยต้นทางตอนกลางดึก
ใจรู้สึกนึกหวาดและขลาดกลัว
คิดถึงข่าววันก่อนในตอนเช้า
ที่เขาเล่าเรื่องดังให้ฟังทั่ว
พบศพหญิงเปลือยหมดนอนขดตัว
ที่ข้างรั้วริมทางตรงกลางซอย
ร่างเธอมีรอยแทงเลือดแดงเถือก
มันไม่เลือกที่แทงด้วยแรงถ่อย
เธอสลัดแล้ววิ่งยังทิ้งรอย
แต่ร่างน้อยล้มกลิ้งนอนนิ่งตาย
ยิ่งเดินลึกนึกบอกอย่าหลอกฉัน
ขอทางนั้นผ่านไปดังใจหมาย
ยิ่งจะถึงกลางซอยเกือบถอยกาย
เพราะคล้ายคล้ายใครมองยืนจ้องมา
แล้วจู่จู่ลมพัดสะบัดวูบ
พร้อมกลิ่นธูปน้ำอบลอยกลบหน้า
เสียงคร่ำครวญหวนไห้อาลัยลา
จากริมป่าข้างทางไม่ห่างไกล
เมื่อเหลียวมองจ้องทางที่ข้างรั้ว
ใจระรัวลนลานสะท้านไหว
เห็นร่างเปลือยพุ่งผ่านในม่านใบ
ก่อนตัดใจวิ่งกลับพร้อมหลับตา
มาถึงบ้านตัวสั่นด้วยงันงก
คลำหัวอกเรียกขวัญหวั่นผวา
เสียงร้องไห้ได้ฟังคล้ายดังมา
ก่อนมุดหน้าคลุมโปงนอนโล่งใจ.
----------------
(ไร้อันดับ)
20 กรกฎาคม 2554 21:03 น.
ไร้อันดับ
ณ เตียงกว้างว่างเปล่าที่เหงาเงียบ
ร่างนอนเรียบบนเตียงไร้เสียงศัพท์
ลมหายใจแผ่วบางเลือนลางลับ
แต่ตากลับมองมาสู่ฟ้าไกล
มีสายยางวางเสียบจนเพียบร่าง
บนเตียงกว้างร่างนิ่งไม่ติงไหว
มีบางครั้งคนนอนก็ถอนใจ
น้ำตาไหลรดหน้านัยน์ตาคลอ
แต่ละวันผันผ่านเนิ่นนานยิ่ง
เคยล้มกลิ้งเคยฝืนขึ้นยืนต่อ
แต่บัดนี้ร่างทรุดไม่หยุดรอ
หัวใจท้อเจียนพังพลังกาย
สังขารที่ใกล้ลับการกลับบ้าน
ไม่เบิกบานเฉกเช่นจะเร้นหาย
ร่างที่เหลือร่วงลดแทบหมดลาย
รอความตายเป็นเพื่อนสู่เรือนรัง
ความรู้สึกนึกคิดก่อนจิตตก
เหมือนวิหกปีกหักถูกปักหลัง
ร่วงลงเหวแล้วฟาดอนาถจัง
หมดความหวังโผบินสู่ถิ่นใด
ณ เตียงกว้างว่างเปล่าที่เหงาเงียบ
ความเย็นเฉียบแทรกมาน้ำตาไหล
ร่างที่เคยอบอุ่นละมุนละไม
มาสิ้นใจเย็นชืดดูจืดจาง....
-------------------
(ไร้อันดับ)
29 มิถุนายน 2554 15:20 น.
ไร้อันดับ
กาลครั้งหนึ่งเนิ่นนานแต่กาลก่อน
ขอเล่าย้อนถึงว่าเมื่ออาเธอร์
ถูกกษัตริย์สั่งฆ่าเมื่อมาเจอ
แต่เสนอทางรอดให้ปลอดภัย
ให้เวลาหนึ่งปีมีคำตอบ
แก้ในกรอบปัญหาที่ข้าให้
ว่า "จริงจริงผู้หญิงคิดสิ่งใด
เธอต้องการอะไรตอบให้ที"
เมื่ออาเธอร์กลับเมืองคิดเรื่องโจทย์
ไร้ประโยชน์ค้นคว้าปัญหาคลี่
ไม่มีใครตอบได้ทำไงดี
คำตอบมีแต่หวั่นไม่มั่นใจ
ในเมืองมียายแก่เป็นแม่มด
รู้เรื่องหมดความจริงทุกสิ่งไซร้
ชาวประชาบอกองค์ให้ทรงไป
ขอร้องให้ยายแก่ช่วยแก้ที
แม่มดมีเงื่อนไขให้อาเธอร์
นางเสนองานแต่ง ณ แห่งนี่
กับขุนพลกาเวนผู้แสนดี
เข้าพิธีวิวาห์อย่าช้าพลัน
อาเธอร์ฟังเงื่อนไขให้สลด
ยายแม่มดหนังยานออกปานนั้น
กาเวนคือสหายรักประจักษ์กัน
อย่าคิดฝันให้เขาเข้าพิธี
กาเวนหนุ่มอัศวินได้ยินข่าว
เขาจึงกล่าวยินยอมพร้อมทุกที่
เพื่ออาเธอร์นายรักด้วยภักดี
อัศวินมีหน้าที่พร้อมพลีกาย
แม่มดตอบปัญหาให้อาเธอร์
ตอบว่าเธอจงฟังคนทั้งหลาย
ความต้องการของหญิงสิ่งง่ายดาย
คือเธอหมาย เป็นตัวของตัวเอง
อมตะวาจามีค่านัก
ปัญหาหนักผ่านพ้นเพราะคนเก่ง
หมดปัญหามืดมัวไม่กลัวเกรง
จึงรีบเร่งพิธีที่สัญญา
หน้าเรือนหอกาเวนดูเด่นเศร้า
มือผลักเข้าประตูสู่คูหา
เห็นสาวสวยพริ้งเพริดบรรเจิดตา
ชุดวิวาห์สวมใส่ยังใหม่ดี
นางเปิดเผยที่แท้คือแม่มด
ร่างหมดจดงดงามในยามนี้
เพราะกาเวนผู้กล้าท่านปรานี
ไม่เคยมีรังเกียจหยามเหยียดกัน
จึงให้เลือกการกลับสลับร่าง
ครึ่งวันต่างสวยแก่แล้วแต่สรร
เลือกให้งามอย่างนี้ที่กลางวัน
หรือเปลี่ยนผันให้งามยามราตรี
ถ้าท่านเป็นกาเวนต้องเฟ้นเลือก
จะตัดเชือกเลือกไปอย่างไรนี่
ให้นางงามกลางวันนั้นคงดี
หรือเลือกที่นอนคู่ให้ดูงาม?
-----------------
ลองมาฟังคำตอบที่มอบให้
กาเวนได้ตัดเชือกการเลือกถาม
บอกว่า ตามแต่ใจในทุกยาม
จะเลือกความงามแก่แล้วแต่เธอ
เมื่อได้ยินคำตอบเขามอบให้
เธอยิ้มใสสวนความตามเสนอ
ฉันจะเลือกงดงามทุกยามเจอ
สม่ำเสมอคืนวันจงมั่นใจ
นิทานนี้สอนไว้คนได้คิด
แม่มดติดแอบอยู่เธอรู้ไหม
ในร่างหญิงนางแฝงแสดงใด
ย่อมเปลี่ยนไปขึ้นอยู่กับผู้ชาย
------------
(ไร้อันดับ)
17 มิถุนายน 2554 18:53 น.
ไร้อันดับ
พุทธศักราชสองหนึ่งหนึ่งสอง
บุเรงนองนำทัพมานับแสน
หวังจะบุกรุกถิ่นเหนือดินแดน
รวมผืนแผ่นกรุงศรีฯ จึงกรีธา
แบ่งออกเป็นเจ็ดทัพหมายทำศึก
ฝ่าด่านลึกแม่ละเมาบุกเข้าหา
ล้อมกรุงศรีฯ สี่ทิศอนิจจา
นักรบกล้าก่อเกิดเปิดตำนาน
--------------
พระยารามถูกสั่งให้ตั้งมั่น
เฝ้าประจันไพรีบุกตีด่าน
เหนือกำแพงกรุงศรีฯ ปรีชาชาญ
เพราะชำนาญการศึกที่ฝึกปรือ
จะบุกมาตอนค่ำก็ย่ำฆ้อง
ใช้ไฟส่องต้องร่างจนครางอื้อ
เตรียมทหารเชี่ยวชาญชำนาญมือ
ต่างก็ถือหอกธนูไว้สู้มัน
จะบุกมากลางวันประจันหน้า
นักรบกล้าท้าทายด้วยหมายมั่น
เลือดต่อเลือดเชือดฆ่าด้วยท่าฟัน
จะห้ำหั่นฟันฟาดประกาศชัย
ด้วยสองมือถือดาบเข้าปราบศึก
ต่างผนึกใจกันไม่หวั่นไหว
นักสู้แห่งกรุงศรีฯ ยังมีใจ
ไม่ให้ใครเหยียบย่ำมากล้ำกลาย
แผ่นดินแห่งกรุงศรีฯ เป็นที่รัก
จะปักหลักด้วยเลือดแม้เหือดหาย
ให้กระดูกและหนังข้าฝังกาย
พร้อมถวายกายข้าต่อฟ้าดิน
จนห้าเดือนล่วงผ่านต่อการรบ
ใต้แสงคบเพลิงไฟที่ในถิ่น
ข้าถูกเขาจับมาน้ำตาริน
ต้องสูญสิ้นอิสระถูกระทำ
บุเรงนองส่งสารมาเมื่อวานนี้
จะคืนดีหยุดรบในพลบค่ำ
พระมหินทร์ฯ ทรงสดับและรับคำ
โดยให้นำข้าไปให้ไพรี
เพื่อเป็นการหยุดรบสงบศึก
จึงได้ปรึกษากันในวันนี้
แล้วจับข้าฟาดโบยแต่โดยดี
มัดมือเท้าที่มีแล้วตีตรวน
เขามัดกายที่ยับแล้วจับส่ง
เข้าในดงที่มีไพรีด่วน
ข้าฝืนกายเลือดกลบขึ้นทบทวน
แต่ทุกส่วนร่างข้ามันชาไป
------------------------
พุทธศักราชสองหนึ่งหนึ่งสอง
อยุธยาเลือดกองและนองไหล
เดือนสิงหากรุงศรีฯ ไม่มีใคร
นักรบไทยไม่สยบเป็นศพเรียง...
-----------------
(ไร้อันดับ)
10 มิถุนายน 2554 11:49 น.
ไร้อันดับ
สนามหญ้าม้ายาวสีขาวหม่น
ชายสองคนนั่งอยู่แต่ดูห่าง
ชายชราตาเศร้าเหงาลางลาง
ชายหนุ่มกางหนังสือที่ถือมา
ทั้งสองคนเคียงกันเย็นวันหนึ่ง
วันที่ซึ่งความเงียบขึ้นเทียบฟ้า
สายลมเอื่อยเฉื่อยฉิวพัดพลิ้วพา
หัวใจล้าโรยแรงใต้แสงเงา
ชายชรานั่งเหงามองเงาลูก
เจ้าบุญปลูกนั่งนิ่งก็ยิ่งเหงา
ความอ้างว้างในจิตสถิตเนา
นึกถึงวันวัยเยาว์พาเจ้าเดิน
มือของเจ้าที่ถือคือมือพ่อ
เราเดินต่อตามทางไม่ห่างเหิน
ปากเจ้าตั้งคำถามข้อความเพลิน
พ่อยังเขินตอบไปไม่ได้ความ
วันนี้พ่อถามเจ้า ว่าเซ้าซี้
บอกไม่มีที่ให้ฟังใครพล่าม
หัวใจพ่อหรือกล้าพยายาม
ตั้งคำถามต่อเจ้าแม้เหงาจัง
ในความเงียบม้ายาวสีขาวหม่น
มีหนึ่งคนทนเหงากับเงาหลัง
รออีกคนหันกลับมารับฟัง
เขายังนั่งตรงนี้ในที่เดิม.
-------------
(ไร้อันดับ)
หน้าส่วนตัว
1747
