บ้านพักครู..แค่ประตูความฝัน

กะลาสีเบจ

.                              
                              กลิ่นบ้านนอกคอกนาที่คลาคลุ้ง
                               แม้นเข้ากรุงศิวิไลซ์ไฟแสงสี
                               ยังรำพึงถึงยอดหญ้านาขจี
                               แมงกุ๊ดจี่ตัวน้อยร้อยชีวา
                               บ้านพักครูหลังเก่าโคนเสาร้าว
                               ไม้เป็นข้าวของปลวกกระซวกฝา
                               เหล็กหน้าต่างพร่างสนิมริมชายคา
                               ยามฝนมาชุ่มฉ่ำย่ำพื้นใน
                               ต้นเฟื่องฟ้าหน้าบ้านระรานกิ่ง
                               ต้นเอนอิงแนวรั้วตัวไม้ไผ่
                               ค่อยค่อยผุสลายกรายเกรียมไป
                               เพราะรับใช้มานานมิทานทน
                               เจ้าไก่แจ้เอ่ยขันเมื่อพลันรุ่ง
                               ต้องสะดุ้งลืมตาทุกคราหน
                               กระพือปีก ผับ! ผับ! รับกมล
                               เอ้ก อี เอ้ก เอ้ก! ณ บัดดลรับตะวัน
                               บ้านพักครูหลังนี้มีพ่อแม่
                               สุขภาพดีหรือแย่พ่อแม่ฉัน
                               สอนเด็กเด็กเล็กประถมคงงมงัน
                               ชะแรวันลงไปวัยชรา
                               ถนนลูกรังตัดผ่านหน้าบ้านพัก
                               ปูนสลักเป็นถนนทุกหนหา
                               แปรเปลี่ยนผันวันวานกาลเวลา
                               ให้บ้านนอกคอกนาล้าเจริญ
                               กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง! นาฬิกาปลุกฉุกให้ตื่น
                               ให้กายฟื้นจากนิทราที่พาเหิน
                               เสียงไก่แจ้แลท้องนาพาเพลิดเพลิน
                                แต่เผอิญเป็นแค่ฝันพรรณนา
                              
                            .........กะลาสีเบจ (๒๔ ตุลาคม ๒๕๕๐)
    (ในรูปถ้าเปลี่ยนเป็นรถกระบะ อีซูซุ สีดำ รุ่นอักษรตัวใหญ่ จะใช่เลย)