ปลิดปลิว ละลิ่วลอย ค่อยเคว้งคว้าง ใบน้ำตาล ร่วงหล่น บนผืนหญ้า และกองสุม ถมทับ กันไปมา ทั่วพนา ใบไม้หล่น คล้ายผืนพรม และลมหนาว ก็โบยพัด สะบัดผ่าน เย็นเฉียบปาน มีดกรีด พาขื่นขม หนาวยามนี้ ร้าวฤดี เป็นอารมณ์ พร้อมผสม ความเศร้า ยิ่งหนาวใจ สายตามุ่ง มองผ่าน กิ่งก้านแห้ง มิแสดง ซึ่งชีวิต ใคร่สงสัย ใยล่วงจาก ลาต้น ได้อย่างไร เคยห่วงใย กันบ้างไหม ใคร่ถามดู สัจธรรม ของต้นไม้ นี้ช่วยสอน วัฎจักร จากจร หมุนเวียนสู่ ทุกทุกสิ่ง ในโลก คอยเฝ้าดู คงไม่มี ใครอยู่ นิรันดร์เอย
967
8
0
หน้าส่วนตัว
