มาทะเลเมษาเพราะอากาศ ร้อนฟิวส์ขาด...เกินอยู่จะสู้ไหว มันร้อนจริงร้อนจังสุดหยั่งใจ จึงพาใครคนหนึ่งมาผึ่งพุง เพื่อหลบร้อนนอนพักกลับลมพลิ้ว ระลอกริ้ว...มองฟ้านภารุ่ง สู่ชายหาดวาดฝันอันจรุง หนีเมืองกรุง...หลบร้อนมานอนเปล แต่กลับร้อนไร้ลมจะพรมพัด เหมือนมันนัดหยุดคลื่น..จะครืนเห่ เธอนอนเหนื่อยเฉื่อยเหงาเฉาทะเล นอนหน้าเบ้... เหล่ค้อนก่อนหลับไป ในห้องพักหลับเงียบลมเรียบนิ่ง ไม่ไหวติง...เลยลมจะพรมไหว เปิดหน้าต่างนั่งรอชักท้อใจ อุตส่าห์ไกล...เมืองกรุงเพื่อมุ่งมา มีเพียงพัดจัดไปอย่าให้หม่น แอบเหล่คน...หลับเพลียละเหี่ยท่า จะเพิ่มเพลีย...เสียวัดจัตวา ช่างพริ้มตา...น่ารักนัก