ครูพิม
ร้อนไอแดดแผดเผาจึงเร่าร้อน
มิอาจผ่อนร้อนแล้งระแหงทั่ว
ควันหมอกขาวพราวพร่างช่างน่ากลัว
ฟ้าสลัวมัวหม่นทุกหนทาง
ใบไม้กรอบหอบปลิวละลิ่วล่อง
น้ำเคยนองแห้งขอดตลอดว่าง
เหลือเพียงร่องและรอยคอยส่งทาง
ดูอ้างว้างกว้างไกลใจอ่อนแรง
เหมือนคนไกลใจร้างปล่อยนางร้อง
ระทมหมองนองน้ำตาและล้าแฝง
เกาะกินใจไห้หาคราอ่อนแรง
ดุจฟ้าแกล้งแล้งร้ายหนอใจคน
มิยลยินรินคำย้ำเพียงถ้อย
เยื่อใยถอยน้อยแล้วแก้วสับสน
จะเดินหน้าคราใดให้อับจน
ดูมืดมนหม่นหมางบนทางใจ
จะมีใครไหนหนอพอจะเห็น
ทุกข์ซ่อนเร้นเป็นชังเกินรั้งไหว
ยามเขาเมินเกินกล้ำช้ำทรวงใน
น้ำตาไหลรินรดหมดความอาย
ร้อนไอแดดแผดใจจนไหม้หมด
เขาก