กชมนวรรณ
ช่างหนาวเหน็บเจ็บลึกกับศึกนี้
แม้รู้ดีกี่ครั้งยังหวั่นไหว
เมื่อเดินผ่านลานหม่นหนต่อไป
ดวงฤทัยยังสั่นพรั่นร้าวราน
ใช่มิเคยพานพบประสบหนอ
น้ำตาคลอจ่อจิตให้คิดหาญ
แต่ได้รับกลับคืนขื่นทรมาน
คงถึงกาลผ่านกรรมเคยทำมา
เหมือนต้องทนวนว่ายป่ายกงล้อ
แสนทดท้อพ้อคำกับปัญหา
หวังฝึกจิตที่สับสนให้ชินชา
อนิจจามิจำช้ำทุกคราว
ฝ่าลมร้อนฟอนผิวหวิวหวิวหนัก
พอจะพักกลับกลัวเหมือนสั่นหนาว
คิดเย้ยตัวยั่วไปใยทนยาว
หรือยังหวังแสงดาวส่องพราวใจ
ช่างหนาวเหน็บเก็บช้ำซ้ำหลากหลาย
หวังให้หายวายสิ้นพริ้มไสว
ถ้าแม้นมีหนี้ทุกข์รุกเมื่อใด
ขอชดใช้ให้หมดตามกฎกรรม.
1128
6
0
หน้าส่วนตัว
