นรศิริ
คอยด้วยความปวดร้าว
ทุกวันฉันนั่งคอยเธอ ณ ที่เก่า
มิมีแม้เพียงเงาเจ้าจอมขวัญ
คอยด้วยความปวดร้าวเศร้าชีวัน
โปรดกลับมาหาฉันเถิดดวงใจ
การรอคอยด้วยรอยหวังยังมีสุข
ฉันรอย่างท้นทุกข์ทำไฉน
เพราะฉันรออย่างไร้หวังพลังใจ
ทับถมด้วยหม่นไหม้เข้ามาเยือน
โอ้อนาถวาสนานิจจาหนอ
อกคนรอหมองไหม้ใครจะเหมือน
และวันนี้ความหวังกำลังเลือน
เมื่อแสงเดือนฉายส่องท้องนภา
เก็บฝันหวังไว้รอต่อพรุ่งนี้
ด้วยความหวังล้นปรี่เธอเยือนหนา
คงเหมือนหยาดน้ำทิพย์ธารธารา
ที่หลั่งมาชโลมใจหายโศกตรม
ฝูงนกกระยางที่แสนรักเคยนั่งดูทุกวันห่างหายไปร่วมสามสัปดาห์แล้วคิดถึงเหลือเกินค่ะ
1317
3
0
หน้าส่วนตัว
