ใต้ฟ้าพิมานมาศ ระดะชาติพงศา กะหมังกุหนิงครา รวิลับทิฆัมพร ราตรี ณ แดนด้าว มนน้าวฤทัยถอน ยลจันทร์ก็สั่นคลอน ดนุเฝ้าเปล่าทรวง วิหยาสะกำสุด ปิติบุษบาหวง ภาพวาดพิลาสดวง สิริพักตร์ประจักษ์จำ บรรทมมิสมคิด ขณะจิตรระวิงถลำ กรรมก่อนสะท้อนนำ สติซ่านลุลานฝัน เร่งพบประสบหน้า บิตุลามิเหหัน ดาหานครยัน สละแล้วบุษบา ด้วยรักสลักจิต นิรมิตเสมือนว่า ภาพคุ้นละมุลตา จะสลายละลายลม ชาติชายจะไว้ชื่อ และระบือกษัตริย์สม มาดรักจะหักจม