บุปผชาติดาษดาเจ้าเอย คิด ฤ ว่าเจ้าเคยอยู่สุขไม่ ด้วยจิตคิดตระหนักทุกครั้งไป ว่าดวงใจเจ้าระทมจิตตรมตรอม บอบบางเบาโดนรุมเร้าด้วยไฟร้อน โดนตัดทอนความงามโดยละม่อม มิอาจฝืนเพียงเฝ้าดูอย่างยินยอม โลกจอมปลอมปนเปรอความหลอกลวง กลีบหนึ่งกลีบโรยร่วงลงสู่พื้น มิอาจฝืนกาลเวลาอันงานหลวง แต่ที่คุ้มค่ากว่ากันทั้งปวง คือแอบลวงได้ความรู้ทุกเรื่องราว สิ่งที่ผ่านจักษุเนตรให้จดจำ สิ่งที่ทำทุกฤดูทุกร้อนหนาว ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกครั้งคราว บุปผาพราวด้วยความรู้ความงามเอย
1952
0
0
หน้าส่วนตัว
