กานท์ กานต์
.
.
.
หากยังรักก็โปรดเถิดอย่าเชิดใส่
ถอดดวงใจวางให้แล้วนะแก้วขวัญ
อย่าได้เมินอย่าได้หมองไม่มองกัน
โธ่..ชีวันอย่าตัดพ้อให้ง้อนาน.
.
.
.
.
๏ ถอดฤทัยมาวางอยู่ข้างไหน?
จะสิ้นใจอยู่แล้วน้องแก้วเอ๋ย
ที่เคยพบมิได้พบประสบเชย
จึงมาเอ่ยออดอ้อนอักษรตาม
สุริยนเลื่อนลับลงกับที่
ดวงฤดีอยู่แดนใดให้ใจหวาม
หวั่นประหวัดกลัดกลัวทุกชั่วยาม
ดังเพลิงลามร้อนรุกทุกเสี้ยวทรวง
แม้นชาตินี้ตัวพี่ไม่มีสิทธิ์
ผู้ทรงฤทธิ์เทพไท้ในแดนสรวง
แกล้งทอนรักหักสวาทพี่ขาดร่วง
พรากขวัญดวงแลลับไม่กลับคืน
คืนวันผันผ่านเนิ่นนานนัก
ด้วยรสรักทับถมซึ่งขมขื่น
ฝันที่หวังพังหายทลายครืน
หลับคล้ายตื