สุนิพนธ์
เมื่อเดือดร้อนแร้นแค้นแสนสาหัส
หวังพึ่งรัฐยุ่งยากลำบากหลาย
ธนาคารปฏิเสธสำเร็จราย
ด้วยต้นสายหลักฐานไม่ผ่านเกณฑ์
ยุคข้าวยากหมากแพงค่าแรงต่ำ
หาเช้าค่ำดุจครกขึ้นเขาเข็ญ
ช่างเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าน้ำตากระเด็น
ชีวิตเป็นเช่นนี้อีกกี่นาน
ต้องบากหน้าหากู้ถึงรู้ผิด
แต่จนจิตจำใจในพื้นฐาน
คิดคำนวณต้นออกดอกเบี้ยบาน
เพียงพ้นผ่านจุดวิกฤติชีวิตพอ
ยอมเป็นเหยื่อเจ้าหนี้ที่ขูดเลือด
แทบแห้งเหือดหิวโหยระทวยท้อ
เศรษฐกิจพิษสะพัดเหมือนตัดคอ
จึงชะลอขอค้างเป็นบางวัน
ยิ่งดิ้นรนยิ่งร้ายคล้ายโดนสาป
วิงวอนกราบเมตตาก่อนขอผ่อนผัน
กลับข่มขู่คุกคามตามโรมรัน
สารพันทวงหนี้ที่ล้นตัว
หมดทางฝันหันหน