หน้าส่วนตัว
เธอแสนงอน ปนอ่อนหวาน
แอบโปรดปราน ผ่านอักษร
จารไว้ ในบทกลอน
หมายสะท้อน ออดอ้อนเธอ
ให้รู้ ชายผู้หนึ่ง
ครุ่นคำนึง ถึงเสมอ
กระหาย ใคร่พบเจอ
อยากเผยอ เสนอตน
เสียดาย ด้วยใจขลาด
เกิดขยาด หวาดฉงน
อมพะนำ ยอมจำนน
ห่วงสับสน กังวลใจ
เซ่อซ่า มาตลอด
ทำอิดออด แสร้งบอดใบ้
หดหัว มัวร่ำไร
เหมือนหมดไฟ ไร้น้ำยา
งามหน้า กว่ารู้แจ้ง
เมื่อคู่แข่ง แซงขึ้นหน้า
คนใหม่ ไม่ลีลา
มาถึงคว้า พาไปเลย
อพิโถ โง่บัดซบ
สมควรตบ เจ้ากบเอ๋ย
อยู่กะลา มิง่
1367
0
0
