กวีปกรณ์
สายฝนหล่นล่วงเลยเหมือนเคยผ่าน
ตลอดวานม่านเมฆเสกฟ้าหม่น
จากชุ่มฉ่ำกลายชื้นแฉะและมืดมน
หนาวเกินทนสะท้านกายคล้ายแกล้งกัน
ตลอดคืนคร่ำครวญใจป่วนแปลก
เหงาซึมแทรกแหวกจิตคิดไหวหวั่น
ต้องทนเหน็บหนาวหนักสักกี่วัน
สายฝนครั้นค่อยซาเหว่ว้าคลาย
คลี่ผ้าหุ้มคลุมร่างพลางกอดหมอน
เพิ่งผ่านค่อนคืนช้ำย้ำใจหาย
ทุกนาทีที่พ้นทนวุ่นวาย
แต่สุดท้ายสายฝนยังหล่นริน
อุ่นเพียงกายหมายใจได้อุ่นด้วย
ใครจักช่วยคลี่คลายหายโศกสิ้น
หมุนเวลาพาผ่านพ้นฝนเมฆิน
คลายครึ้มจินต์ครึ้มใจไกลกังวล
ข่มตาหลับกลับยิ่งได้ยินเสียง
ครืนครืนเปรี้ยงกระหน่ำซ้ำแทรกฝน
กายก็สั่นจิตยิ่งหวั่นพรั่นในอนธ์
โปรดเถิดฟ้าพาพ้นคืนหม่นใจ
2102
4
0
หน้าส่วนตัว
