กันนาเทวี
ยามราตรีมืดมนระคนหนาว
ฟ้าพร่างพราวดาวดับจะลับหาย
ค่อนดึกแล้วน้ำค้างหยดพร่างพราย
นวลจันทร์ฉายหมองมัวสลัวลาง
เธอดุจแสงตะวันอันอวลอุ่น
ทอละมุนส่องฟ้าครารุ่งสาง
เปล่งประกายฉายล้อกลุ่มหมอกบาง
ควันเจือจางเลือนหายคลายมืดมัว
ฉันเฉกเช่นดอกหญ้า ณ ริมทาง
รอสว่างอุ่นไอคลายสลัว
กลีบดอกบางคลี่คลายขยายตัว
บานข้างรั้วรับแสงแห่งตะวัน
หอมละมุนอุ่นเอื้อเมื่อแสงส่อง
คือโคมทองปองใจให้ใฝ่ฝัน
เป็นความงามไมตรีที่รู้กัน
เป็นสัมพันธ์มั่นรักประจักษ์ใจ
อันวาจาสุนทรีย์วจีหวาน
ในกลอนกานท์ผ่านแผ่วแว่วหวิวไหว
เพียงคารมชมชื่นรื่นรมย์ใน
ร้อยรัดไว้ให้หวงห่วงอาทร
อุ่นตะวันยอแสงแห่งความหวัง
คือพ
1558
4
0
หน้าส่วนตัว
