ไปนอนเถิดแล้วเจ้าจงหลับตาฝันให้เหมือนดังว่าพี่กอดเจ้าจูบที่ตรงไรผมจรดรุ่งเช้ากระซิบถ้อยแผ่วเบาว่ารักนักหนาวก็ห่มผ้าห่มให้อบอุ่นหมอนก็หนุนที่ยัดนุ่นจนแน่นหนักนอนที่นอนอย่าให้นุ่มเกินไปนักตื่นเช้าเจ้าจักปวดเมื่อยตัวไกลเกินสองแขนจะไปกอดจึงอ้อนออดด้วยคำน่าใคร่หัวเถิดหัวเราะแต่อย่าเยาะให้หมองมัวคิดถึงตัวหรอกจึงพล่อยด้วยถ้อยคำไปนอนเถิดแล้วเจ้าจงหลับตาคิดถึงนักหนา-ตั้งแต่เมื่อหัวค่ำฝนปรอยปรอยความคิดถึงก็พรำพรำนอนเถิดนอน อย่ามาขำ-นี่พูดจริง
3735
9
5
หน้าส่วนตัว
