hallelujah
กระจกบนแผ่นหิน
ท่ามกลางสิ่งปลูกสร้างรอบกาย---
เม็ดฝนหล่นสาย...
ดั่งคล้ายฟ้าไห้หดหู่
อนรรฆเม็ดใสถั่งพรู
จากสูงลงสู่ต่ำดิน
คร่ำคร่ำ... ครืนครืน...
ฟ้าโศกสะอื้นไป่สิ้น
เกิดเป็นแอ่งน้ำบนแผ่นหิน
สะท้อนภาพถิ่นฟ้าใส
...เนิ่นนาน จึ่งซา
จากน้ำเม็ดหนาห่าใหญ่
ปรับเปลี่ยนแปลงเป็นละอองใส
นุ่มนวลวิไลสู่ดิน
กระนั้นเอง...
ข้าพเจ้าเพ่งกระจกบนแผ่นหิน
ได้เห็นฟ้าสวยใสไร้ราคิน
ประทับภาพอาบจินต์ให้สุขงาม
คันฉ่องส่องฟ้า
ฤๅคือปุจฉาฟ้าถาม
เนิ่นนานหรือยังมนุษยทราม
ที่หลงลืมความงามทิพยะ
เวียนว่ายอวิชชา
มัวเมามายาสวยสะ
อิ่มเอมอัตตากามะ
สนองราคะแห่งตน
1826
2
0
หน้าส่วนตัว
