ก.ประแสร์ (ศิษยาพร)
บันทึกที่ผมจะบันทึกต่อไปนี้ เป็นบันทึกที่เขียนจากใจของผมเอง หลังจากได้เห็นอะไรต่อมิอะไรมาตลอด 17 ปี
ภาพที่ผมเห็นบ่อยจนชินตา เห็นแล้วบางครั้งรู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตที่เป็นทุกข์นี้เสียจริง
ภาพคนแก่คนชรา บางคนไม่มีแรงจะเดินต้องใช้ไม้เท้าค้ำยันเพื่อจะได้เดินไหว บางคนไม่มีแม้คนที่จะคอยช่วยเหลือ
ภาพคนแก่ ผมหงอกขาวเต็มหัว ผิวหนังเหี่ยวย่น ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง
แต่ต้องโหนรถเมล์ ที่คราค่ำไปด้วยชนนับหลายสิบคนที่เบียดแน่นอยู่ในนั้น
ภาพคนแก่ที่ยากจน เป็นทุกข์เอาตอนบั้นปลายแห่งชีวิต บางคนเหนื่อยมาตลอดทั้งชีวิต แต่หวังมีความสุข..เรียบง่าย..ตอนแก่**แต่ก็ไม่ได้ดังหวัง
4200
6
0
หน้าส่วนตัว
