10 เมษายน 2545 14:24 น.
กาดาษ
จะผ่านทุกอย่างไปให้ได้..
ไม่ว่าลำบากเท่าไรก็จะสู้..
ขอเพียงอีกข้างฟ้า..มีสายตาเธอมองดู
ร่วมแบ่งปัน ร่วมรับรู้ ความรู้สึกของใจ
ความสุข คนละเรื่องกับความรัก..
และถึงแม้ไม่สุขนัก..แต่ฉันก็รักไหว
ในความไกลห่าง..เราเชื่อมทุกอย่างด้วยหัวใจ
แม้ความสุขจะร้างไร้
แต่ความรักยังเต็มเปี่ยมในหัวใจ..ไม่เปลี่ยนแปลง
10 เมษายน 2545 14:24 น.
กาดาษ
เข็มนาฬิกายังคงหมุน..
แต่ไม่อาจพาความรู้สึกเคยคุ้นให้ห่างหาย
ยิ่งเนิ่นนาน..ทุกๆ สิ่งยิ่งมากมาย
ยิ่งโดดเดี่ยวเดียวดายขึ้นทุกที
เข็มนาฬิกายังคงหมุน..
ยังจำวันที่เวลาพาคุณไปจากที่นี่
ฉันได้แต่ภาวนาทุกๆ นาที
ได้ไหม ?..ให้เวลาพาเธอกลับมาตรงนี้..
ฉันขอร้อง
10 เมษายน 2545 14:09 น.
กาดาษ
คิดถึงความหลังครั้งก่อน..
ที่เธอเคยอาทรกันใกล้ๆ
เคยไต่ถามถึงทุกข์สุขอย่างห่วงใย
โลก..จะเป็นอย่างไรก็อุ่นใจเพราะมีเธอ
ทุกครั้งที่ร้องไห้..
มีเธอคอยปลอบใจเสมอๆ
ไม่ว่าปัญหาใดที่ได้เจอ
ก็ผ่านพ้นด้วยมือเธอทุกครั้งไป
ปัจจุบัน ณ วันนี้..
แม้จะไม่มีเธออยู่ใกล้
แต่ไม่เคยอ่อนล้า..ไม่ว่ากับปัญหาใด
เพราะสัมผัสได้ถึงกำลังใจที่เธอส่งมา
ยอมรับว่าบางครั้งก็เหงา
คิดถึงภาพวันเก่าๆ ยิ่งเหงากว่า
แต่เหงาอย่างอบอุ่นใจ และไม่ร้องไห้เหมือนที่ผ่านมา
เพราะรู้ดีว่า อย่างน้อยอีกฟากหนึ่งของฟ้า..ยังมีเธอ
10 เมษายน 2545 14:09 น.
กาดาษ
บอกฝากผ่านพระจันทร์
ข้ามฟ้าไปถึงคนนั้น..จากคนทางนี้
ว่ายังมีความรู้สึกที่ดี
เหมือนกับที่เคยมีดึงก่อนมา..
อยากให้เธอมั่นใจ..
ว่าสัญญาที่เคยให้ยังรักษา
ทุกถ้อยทุกคำก่อนอำลา..
ยังกระซิบสั่งใจว่า..ให้รอเธอ♥
10 เมษายน 2545 14:09 น.
กาดาษ
เก็บความผูกพันของเราไว้นะ
ไม่ว่าเราจะต้องไกลห่างกันแค่ไหน
ฉันอยากให้เธอเก็บความทรงจำไว้ให้ลึกสุดใจ
เผื่อว่าวันไหนรู้สึกเหงาใจก็หยิบมันขึ้นมา
และถ้าเธอรู้สึกท้อแท้..เหนื่อยล้า
ฉันก็จะส่งกำลังใจข้ามขอบฟ้าไปให้
เชื่อเถอะนะว่ามิตรภาพจะงดงามตลอดไป
หลับตาลงเมื่อไหร่..เราก็ได้พบกัน
หน้าส่วนตัว
797
