9 เมษายน 2545 12:43 น.
กาดาษ
รู้สึกเงียบเหงามากเลยตอนนี้
อยากจะเห็นหน้าเธอคนดีที่คิดถึง
ทุกวันนี้ฉันได้แต่เพ้อรำพึง
เพราะความคิดถึงมันล้นในใจ
แล้วเธอล่ะคิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า
หรือเธอคิดเอาว่าฉันคงไม่เหงา
จดหมายซักบรรทัดมาบรรเทา
ลดอุณหภูมิความเหงาเลยไม่มี
ขอเตือนเธอไว้ก่อนเลยนะ
ถ้าเธอน่ะเล่นเงียบหายไปอย่างนี้
ลองคิดดูให้รอบคอบนะอีกที
เผื่อฉันตายเพราะเหงานี่..จะว่าไง
9 เมษายน 2545 12:43 น.
กาดาษ
มันคงไม่ทันแล้วนะเธอ
ก็ฉันเผลอรักเธอไปแล้วทั้งใจ
จะให้ปรับเปลี่ยนตอนนี้ก็คงไม่ไหว
ในเมื่อสี่ห้องหัวใจนั้นมีแต่เธอ
อย่าห้ามไม่ให้ฉันรักเธอเลยนะ
เพราะใจมันรักไปแล้วล่ะทำไงได้
มาห้ามตอนนี้มันก็สายไปแล้วรู้ไหม
เพราะรักเธอไปแล้วหมดใจ..ห้ามยังไงก็คงไม่ทัน
9 เมษายน 2545 12:28 น.
กาดาษ
ไม่เคยรักเธอเลยเชื่อไหม
ก็แค่รู้สึกหวั่นไหวเมื่อเธอมาใกล้ฉัน
ก็แค่รู้สึกผูกพันนิดๆ แต่ไม่ถึงกับสำคัญ
ก็แค่รู้สึกหวาดหวั่นในวันที่เธอไม่มา
ก็บอกว่าไม่ได้รักไง..เชื่อฉันสิ
อย่ามาทำใกล้ชิดอย่างนี้จะได้ไหม
ไม่รัก..ไม่รักเธอนะบอกแล้วไง
แน่ะ..ยังมาทำให้สนใจ..จนได้นะเธอ
9 เมษายน 2545 12:28 น.
กาดาษ
หลับเถอะนะคนดี
แล้วฉันคนนี้จะคอยดูอยู่ใกล้ๆ
จะร้องเพลงกล่อมเธอให้หลับใหล
จะคอยเป็นกำลังใจให้กับเธอ
และเมื่อเธอต้องเจอกับฝันร้าย
ก็จงจำไว้ข้างกายจะมีฉันอยู่เสมอ
เพื่อนคนนี้จะส่งใจไปช่วยเธอ
อุปสรรคข้างหน้าที่ต้องเจอคงพ้นไป
8 เมษายน 2545 16:33 น.
กาดาษ
วันแรกที่เธอห่าง..
ความรู้สึกอ้างว้างก็มาถามไถ่
ความเหงาก็เดินทางมาเติมที่ว่างในใจ
ไม่รู้ว่าจะใช้วิธีไหนขับไล่มัน
ตอนนี้คิดถึงเธอมาก
มาก..และมากกว่าอะไรทั้งนั้น
มาก..จนอยากจะแบ่งปัน
อย่างน้อย..ก็อยากให้เธอรู้ว่ามันมากเท่าไร
จะส่งความคิดถึงทั้งหมดข้ามขอบฟ้า
ก็กลัวว่า..เธอจะไม่มีที่เก็บไว้
ในห้องพักเธอคงเล็กเกินไป..
ในใจเธอมีที่ว่างบ้างไหม..
และยินดีจะเก็บมันไว้หรือเปล่านะ
หน้าส่วนตัว
687
