20 พฤศจิกายน 2547 20:12 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
บอกบุญ
สนุกสนาน..สนินสนม..เสนอสนอง
เซ็งแซ่ซร้อง..ซาบซ่าซ่าน..เซิ้งสุขศรี
ขบวนบุญ..ขบูรบาป..ขบถมี
บุญกฐิน..สามัคคี..มีมากมาย
หลายบุญบอด..หลายบิดเบือน..หลายเกลื่อนกล่น
หลายบุคคล..หลายคณะ..หลายเหลือหลาย
ธรรมทูต..ธรรมทาน..ธรรมกาย
ทั้งหญิงชาย..บอกกุศล..บอกผลบุญ
บุญยื้อแย่ง..บุญแบ่งวัด..บุญยัดเยียด
บาปบุญเบียด..บาปบุญบอก..บาปบุญอุ่น
บุญเอาหน้า..บุญเอาชื่อ..บุญเอาคุณ
หลอกชาวเมือง..หลอกสถุล..หลอกกันบาน
เศรษฐกิจ..เศรษฐกิน..เศรษฐศาสตร์
สืบรอยบาท..พุทธองค์..สืบสงสาร
ค่าครองชีพ..ค่าครองชน..ค่าผลงาน
ทั้งนอกบ้าน..ทั้งในบ้าน..อัตคัด
หลายกฐิน..หลายผ้าป่า..หลายคราฉาว
หลายรายพราว..หลายรายโผล่..โชว์เป็นสัตว์
หลายบุญมี..หลายบุญแลบ..เข้าแอบวัด
หลายรายพลัด..หลายรายโพ้..โอ่ศรัทธา
ใบบุญหลาย..ใบเรี่ยไร..ใบกุศล
หลายบุญเปื้อน..หลายบุญปน..กองผ้าป่า
หลายบุญแบ่ง..หลายบุญทึ้ง..ถึงวัดวา
จากผู้หา..จากผู้ห่าม..จากความจริง....
..............................................................
..............................................................
20 พฤศจิกายน 2547 20:09 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
สู้สิวะ
อย่าสาปแช่ง..โชคว่า..บ้าระห่ำ
ถ้าเพลี่ยงพล้ำ..โชคชะตา..บดขยี้
ถูกเขาเหยียบ..ย่ำเพียง..เยี่ยงธุลี
ความผิดนี้..พลาดไป..ไม่ถึงตาย
ทุกชีวิต..ผิดพลาด..มิอาจหลบ
จนจะพบ..พื้นที่..ที่มุ่งหมาย
ต่อจากนั้น..จะราบรื่น..ทั้งใจกาย
อุปสรรค..ทั้งหลาย..พ่ายแพ้เรา
อย่าน้อยใจ..บ่นบ้า..ว่าตัวผิด
สิ่งที่คิด..ผิดพลาด..มิอาจเศร้า
ขณะที่..ความหวัง..พังซึมเซา
ก็จงเอา..ใจสู้..อย่างใจเย็น
ยามเราล้ม..ไม่มี..ผู้พิทักษ์
มิตรเคยรัก..ร่วมใจ..มองไม่เห็น
ทุกอย่างเกิด..จากกรรม..อันจำเป็น
ความแค้นเข็ญ..เรารู้..อยู่แก่ใจ
อย่าพึ่งถอน..ถอดจิต..ที่คิดมุ่ง
ต้องผดุง..สติตั้ง..อย่างคุมได้
เท้าหนึ่งพลาด..อีกเท้า..อย่าก้าวไป
เริ่มต้นใหม่..คอยกะ..จังหวะกาล
หมายกำหนด..ของชีวิต..ถูกผิดนั้น
ความสำคัญ..นั้นมี..ที่พื้นฐาน
ไม่ควรพร่ำ..ร่ำไห้..ใครรำคาญ
ต้องสู้งาน..ด้วยความหวัง..ที่ยังคอย
............................................................
.............................................................
20 พฤศจิกายน 2547 20:06 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
จำต้องข่ม
พูดถึงรัก..หลายคนว่า..เร็วกว่าเสียง
หลายคนเถียง..ก็มักว่า..เร็วกว่าแสง
หลายคนบอก..ว่ารักนี้..มีสีแดง
หลายคนแย้ง..รักนี้..มีสีดำ
เผอิญแส่..เอาหัวใจ..ลงไปเจ็บ
กับคำเหน็บ..แนมใจ..ให้ถลำ
หวังได้สุข..แต่ได้ทุกข์..ก็เวรกรรม
ไม่คืนคำ..ที่รัก..ที่สัญญา
โลกยังกว้าง..ทางข้างหน้า..ยังมีมาก
พบแล้วจาก..แล้วก็พบ..คบคนหน้า
ไม่มีรัก..ที่จะเสริม..เติมอุรา
ก็ต้องลา..มิใช่..เป็นการรอ
หัวใจบอก..หัวใจ..อย่าไปหา
ดวงตาบอก..ดวงตา..อย่ามาขอ
ห้ามหัวใจ..ไม่ฟัง..นั่งเป็นตอ
ปิดตาก็..ยากเย็น..ยังเห็นเงา
บังเอิญเป็น..นักกลอน..จึงอ่อนไหว
ปล่อยหัวใจ..ไปตามแรง..ทุกแห่งเศร้า
ต้องตีกรอบ..กันใจ..มิให้เมา
เป็นผู้เฒ่า..จำต้องข่ม..อารมณ์ตน
.......................................................
.......................................................
31 กรกฎาคม 2547 20:17 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
น้ำ
อยู่บ้านเขา เอา..น้ำใจ.. เขาไว้บ้าง
อย่ากระด้าง ดั่งใช่ว่า ผู้อาศัย
..น้ำตุ่ม..พร่อง ต้องเติม เพิ่มลงไป
เหมือนกับใช้ ..น้ำหอม.. ย้อมจิตคน
อีกจงให้ ใจเย็น เช่น..น้ำแข็ง..
เอา..น้ำแรง.. ดื่มได้ คล้าย..น้ำฝน..
วาจารื่น ชื่นฉ่ำ ปาน..น้ำมนต์..
หรือดุจปน ..น้ำผึ้ง.. ถึงจะดี
อัน..น้ำเหล้า.. เผาตัว อย่ามั่วสุม
หน้าจะชุ่ม ..น้ำตา.. หมดราศี
ฟัง..น้ำคำ.. อย่าทำ สิ่งราคี
ให้เป็นที่ ต้อยต่ำ เสีย..น้ำนวล..
จงให้..น้ำ.. แก่ใจ ไปทุกยก
อย่าให้บก พร่องจิต ผิดกระสวน
มี..น้ำมือ.. คือชาติชาย ต้องร่ายทวน
จึงจะควร คำว่า..ดี.. มี..น้ำใจ..
......................................................
31 กรกฎาคม 2547 18:51 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
ทางชีวิต
ใจสู้ ชูมือ ฝ่าแดด
ร้อนแผด เพียงใด ไม่บ่น
ประกาศ ก้องฟ้า สากล
ฟ้าหม่น มองเห็น เป็นทอง
เริ่มออก เดินทาง อย่างกล้า
เดินฝ่า ขวากหนาม อย่างผยอง
ทำอยู่ สู้หวัง อย่างลำพอง
ยกย่อง เย้ยหยัน นั้นมี
ทุกข์โถม ถองทับ ร้องไห้
แอบปลอบ ปลุกใจ ศักดิ์ศรี
เหมือนคลื่น ครื้นคลั่ง นที
สู้,หนี ร่ำร้อง ก้องทรวง
นำกำ ลังใจ ฟันฝ่า
เบื้องหน้า เสาะสู่ แดนสรวง
ไม่อยาก ติดคุก ทั้งปวง
อยากล่วง ชีวิต อิสรา
อุปสรรค มักจะ ขัดขวาง
หนทาง วัดใจ ผู้ไปหา
ชนะคือ คำมั่น สัญญา
พสุธา ทอดยาว ก้าวเดิน
ก้าวเถิด ให้ประจักษ์ สักก้าว
ฝากเรื่องราว จารึก สรรเสริญ
วันนี้ สดใส ไม่สายเกิน
อาจบังเอิญ ที่ฟ้า.......จารึกนาม
...........................................................
หน้าส่วนตัว
1482
