11 กรกฎาคม 2547 17:43 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
คำโบราณ
ขี้ ข้าอย่าเหยียบเท้า เจ้านาย
ใหม่ หมั่นมิดูดาย กิจนั้น
หมา ไก่เป็ดขวนขวาย เลี้ยงเหล่า สัตว์นา
หอม ชื่อถือสัตย์ปั้น ประโยชน์ให้นายเห็น
คน ใจเย็นย่อมใช้ ความคิด
ย้อม สิ่งประดิษฐ์ แต่งปั้น
แมว ม้าหลากชนิด สัตว์พืช สวยแฮ
ขาย ง่ายได้เข้าขั้น เด่นด้วย ฝีมือ
ช้าง คือสัตว์ใหญ่น้อง ภูผา
ตาย ท่ามกลางพงพนา ป่ากว้าง
ทั้ง ห่างแห่งคูหา สุดกู่
ตัว ใหญ่มิอาจจ้าง พลัดผู้คนหาม
เอา ความสะดวกเข้า จัดการ
ใบ เหล่าดอกบัวบาน เด็ดทิ้ง
บัว ใบปิดสังขาร ช้างใหญ่
ปิด มิฝ่าหน้าบึ้ง สุดสิ้นสมองเสีย
ดิน เรี่ยก้อนเล็กน้อย กระจัด กระจายนา
ติด สุกรปานมัด ลูกตุ้ม
หาง ถ่วงดังดิ่งวัด ระดับ
หมู นั่นเหมือน.ดอก.กลุ้ม ติดหนี้ติดสิน
ตี งูยินผู้เฒ่า สั่งสอน ไว้แฮ
งู พิษกัดม้วยมรณ์ ม่องเน้อ
ข้าง หางอย่าตีตอน งูแล่น เลี้ยวเอย
หาง เจ็บหัวงูเง้อ ฉกได้ให้ระวัง
.................................................................
7 พฤษภาคม 2547 17:11 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
พระไม่ช่วย.
วันหนึ่ง อาทิตย์ แจ่มใส
คนไป คนมา เหมือนเก่า
จ๊อกแจ้ก จอแจ แต่เช้า
พระเจ้า อุ้มบาตร กลับวัด
หนึ่งหญิง กลับจาก ตลาด
เจ้าอาวาส เดินหน้า โปรดสัตว์
ถึงสะพาน ข้ามคลอง ผุพลัด
พระอุบัติ ตกลง ลำคลอง
หญิงที่ เดินตาม ความหวาด
กลัวพลาด ตกไป รายสอง
แกเดิน ช้าช้า ไม่มอง
เลยต้อง ตกน้ำ ตามกัน
แกร้อง ลั่นว่า คุณพระช่วย..!!
ใยซวย อย่างนี้ หนอฉัน
เดินข้าม ทางนี้ ทุกวัน
ดูมัน หักได้ เปียกปอน
พระท่าน บอกหญิง นั้นว่า
อาตมา ยังตก ไปก่อน
ช่วยโยม ไม่ได้ แน่นอน
ดับร้อน ด้วยน้ำ เย็นดี....
เขียนโดย....ปรีดี อู่ทรัพย์
7 พฤษภาคม 2547 17:09 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
โลกเอียง....
วางปากกา เหมือนวางนวม ที่สวมใส่
จิตจึงไม่ ห่างเห เสน่หา
หลงน้ำหมึก ลุ่มหลง วงปากกา
มิสร่างซา ข้อคิด สะกิดใจ
หลงคารม คมคำ ลำนำปราชณ์
ผู้ฉลาด รจนา ภาษาไสย
สมัยนี้ มีสื่อ ทั้งใกล้ไกล
ไม่ยากไร้ ค้นหา มิตรมาคุย
หากแกนโลก เอียงลง อีกองศา
หลายปัญหา คงโถม โหมฉลุย
หลายพื้นที่ อาจระทม จมน้ำลุย
คนหน้ามุ่ย มีทุกข์ เข้าคุกคาม
นี่คือความ เป็นไป ใกล้เตลิด
หากโลกเกิด เอียงลง ในดงหนาม
ขอให้แกน ความดี นี้อย่าตาม
อยู่คงความ ดีรอด ตลอดไป
เขียนโดย....ปรีดี อู่ทรัพย์
6 พฤษภาคม 2547 19:29 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
ป.ปลา....
ป.ปลา..แต่ก่อนนี้
นั้นมากมี..ในลำคลอง
ทั่วไป..ในบึงหนอง
และในท้อง..ทะเลหลาย
เดี๋ยวนี้..ปลาเริ่มหมด
เพราะน้ำกรด..ยาเบื่อวาย
แหอวน..มีมากมาย
คนก็ร้าย..หาขายกิน
ปลาดุก..มีให้เลือก
แกงใส่เผือก..ถูกทรัพย์สิน
ปลาสร้อย..ก้อยโสภิณ
แซ่บถูกลิ้น..ชวนเชิญชิม
ต้มโคล้ง..ต้องชะโด
ปลาเทโพ..แกงกินอิ่ม
ทอดมัน..ปลากรายลิ้ม
จะต้องยิ้ม..เหนียวหนึกใน
ต้มเปรต..ต้องปลาเอี่ยน
ภาคกลางเรียน..เรียกปลาไหล
ปลานึ่ง..รสถึงใจ
ต้องปลาไน..เนื้อหวานมัน
ปลาหลด..ปลากระทิง
ย่างหรือปิ้ง..กินสุขสันต์
ปลานิล..ทอดกรอบนั้น
นิยมกัน..ซื้อขายดี
ปลาเผา..เอาปลาช่อน
ปลาเนื้ออ่อน..เนื้อมากมี
ปลาบึก..แพงนะพี่
ปลากระดี่..ปลาตองลาย
ปลาบู่..นึ่งมะนาว
เนื้อในขาว..มีซื้อขาย
ปลาแขยง..มีมากมาย
ปลาหมูได้..เอาต้มยำ
ป.ปลา..มีเกลื่อนกลาด
ตามตลาด..เป็นประจำ
ซื้อแล้ว..เอาไปทำ
กับแกล้มเหล้า..เมาไปเลย
เขียนโดย....ปรีดี อู่ทรัพย์
6 พฤษภาคม 2547 19:26 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
เหล้าป่า-ยาดอง....
ดีกรีเกินร้อยเหล้าป่า
เมาซ่าถึงใจคนทุ่ง
กินแล้วหรรษาตา-ลุง
คนกรุงคิดก่อนกินมัน
ธรรมดาแม่โขงหงส์ปีก
เมาฉีกปีกห้อยเหหัน
เหล้าฝรั่งดังแพงดุดัน
ขืนรั้นไปดวด..เมียตี
ยาดองนั้นดีมีค่า
เป็นยาอ่อนอ่อนก่อนกี้
ช่วยย่อยอาหารพอดี
ยานี้บำรุงกำลัง
เช้าก๊งเย็นก๊งส่งฤทธิ์
ตามติดเตะปี๊บดังหวัง
เมียชอบลอบยิ้มดีจัง
ไม่ชังเหมือนกินเหล้าแพง
กินเหล้าอย่าให้โซเซ
เมาเป๋จนตาเป็นแสง
อย่ามีเรื่องราวเลือดแดง
ฆ่าแกงโกรธกันเป็นพอ..!!
เขียนโดย....ปรีดี อู่ทรัพย์
หน้าส่วนตัว
3100
