15 ตุลาคม 2549 13:36 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
บนทางชีวิตที่เปล่าเปลี่ยว มีเขาคนเดียวยังย่ำเดินอยู่
ชายคนนั้นเดินไปไหนไม่รู้ สภาพดูแล้วเหมือนคนอ่อนแรง
กางเกงยีนส์ขาดๆ เสื้อยืดเก่าๆ รองเท้าผ้าใบ คู่เดิม
ยังค้นหา สิ่งที่ขาดหาย บนหนทางโรยด้วยขวากหนาม
ก็เป็นแค่คนเซอร์คนหนึ่ง ที่อยู่อย่างง่ายๆ ติดดิน
เกิดมาเป็นแค่คนธรรมดา สภาพมอซอ ยังคงเป็นอยู่
ก้มหน้าเดินหาสิ่งที่ไม่มี ไม่ยอมรับกับสิ่งที่เป็น
แต่วันนี้ยังมองไม่เห็น ทุกสิ่งยังคงยากเย็น
สำหรับผู้ชายคนหนึ่ง
21 กรกฎาคม 2545
14 ตุลาคม 2549 13:06 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
เราเป็นเพียงแค่มนุย์ธรรมดาเล็กๆคนหนึ่ง
ไม่ได้ยิ่งใหญ่แต่มีความฝัน
ฉนั้นจงเรียนรู้ที่จะเป็นวีรบุรุษ อัศวิน ต่อสู้เพื่อเอาชนะกับจิตใจตัวเอง
ก่อนที่จะสู้เพื่อเอาชนะกับสิ่งอื่น
อ่อนแอร้องไห้ได้ แต่ต้องสู้ทั้งน้ำตา
ดำรงตัวเองอย่างศิลปิน แม้จะไม่ใช่ศิลปิน รักศิลปะ อิสระ เสรี
ศรัทธาแนวทางแห่ง อัล-อิสลาม
แท้จริงไม่มีพระเจ้าอื่นใดที่ถูกกราบไหว้โดยเที่ยงแท้นอกจาก อัลเลาะห์
และศาสดานบีมุฮัมมัดเป็นศาสนฑูตของพระองค์
ธรรมนูญแห่งชีวิตคือ อัล-กุรอ่าน
ปฏิบัติตาม อัล-ซุนนะฮ์ อัล-ฮะดิษ
แท้จริงโลกนี้เป็นแค่ทางผ่านหรอกมิใช่หรือ?
ความเชื่อของท่าน ศรัทธาของท่านก็เป็นของท่าน
ความเชื่อของเรา ศรัทธาของเราก็เป็นของเรา
14 ตุลาคม 2549 12:05 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
จบ ม.ปลายเกรดเฉลี่ยได้หนึ่งกว่าๆ อยากมีปริญญาเรียนมหาวิทยาลัย
มัวเกเร เสเพลจบมาก็บุญเท่าไหร่ จะเอนท์ติดยังไงเมื่อผลการเรียนแย่
จาก...............บ้านเรือนไม้เก่าๆ ถูมิลำเนาจากลาพ่อและแม่
พี่น้อง ญาติผู้ใหญ่ ผู้เฒ่าผู้แก่ ใจแน่วแน่เดินทางเล่าเรียนวิชา
โดยสารรถ สู่ สถานีรถไฟ เดินก้าวไปรอรถไฟ ณ.ชานชาลา
หัวลำโพงจุดหมายปลายทางข้างหน้า จากบ้านนอกมาความหวังสู่ก.ท.ม.
ก้าวลงรถไฟไอ้เด็กบ้านนอกเข้ากรุง หอบของพรุง พรังเข้ามาเรียนต่อ
กระเป๋าใบใหญ่ถือไปหนักก็ไม่ท้อ สมัครเรียนต่อมหาวิทยาลัยรามคำแหง
13 มิถุนายน 2543
13 ตุลาคม 2549 18:05 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
เจ้านกกระจอกน้อย รังของเจ้าอยู่แห่งไหนต้นไม้ต้นใด
เปล่า ฉันเพียงแค่ถาม และไม่อยากได้คำตอบจากเจ้า
เจ้านกกระจอกเช้าตรู่ เมื่อดวงอาทิตย์สาดแสง เจ้าก็บินออกจากรัง
ออกหาปัจจัยยังชีพ เจ้าไม่เคยมีอะไรเป็นของตัวเองนอกจากรัง
แต่เจ้าก็ไม่เคยที่จะอดตาย
เจ้านกตัวน้อย ความหมายของเจ้า กระจอกกว่านกชนิดเผ่าพันธิ์อื่น
แต่เจ้าไม่เคยเกียจคร้าน ความสุขของเจ้าคือการได้โบยบินออกจากรังอย่างเสรี
และแสวงหาอาหารอย่างอิสระตามประสานกตัวน้อย
เจ้านกกระจอก เจ้ารู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?
ฉันขอตอบแล้วกันแม้ว่าเจ้าไม่ได้ถาม แต่ฉันดึงดันที่จะตอบ
เจ้าฟังสักนิดเหอะนะ! เพราะอย่างน้อยเราก็กระจอกเหมือนกัน
ถึงแม้ฉันจะไม่ใช่นกมีปีกโผบินได้ แต่คนกระจอกอย่างฉันก็มีสองเท้า
ที่ย่ำเดินไปบนถนนแห่งความวุ่นวายในฝูงชน เดินทางไปถนนสายแห่งความเปล่าเปลี่ยว และสองมือเปล่าไขว่คว้าความฝันหรืออะไรสักอย่างหนึ่งที่ฉันค้นหา
แต่เจ้าอย่าดูถูกฉันไปเลยเจ้านกกระจอกเอ๋ย!
คนกระจอกอย่างฉันก็บินไปด้วยจินตนาการความฝันได้ ด้วยใจที่มีปีก
อิสระเสรีพอๆกับเจ้านั่นแหละ แม้วิถีดำเนินชีวิตแตกต่างกัน
แต่เราก็เป็นเพื่อนร่วมโลกกันนี่ และความกระจอกของเราก็เหมือนกัน
อย่าได้คิดว่าเราแตกต่างกันต่อไปเลย สหายเอ๋ย!
12 ตุลาคม 2549 17:57 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ภาวะหิว กระหาย คล้ายว่าเป็นเพื่อนสนิทกับคนยาก คนจน ผู้ลำบาก ยากเข็ญ
อดอยาก ทุกข์ยาก ปากหมอง มาแต่ไหนแต่ไร
การถือศีล-อด คล้าย คล้ายว่าเป็นการฝึกความอดทน อารมณ์สติ กาย วาจา ใจ และการได้ลิ้มรส ว่าการไม่มีอะไรจะกินมันรู้สึกยังไง ไม่ว่ากษัตริย์ประเทศไหน ผู้นำของประเทศอะไร เพื่อรับรู้ถึงความหิวกระหายโดยไม่แบ่งชนชั้น
การถือศีล-อด ทุกคนเสมอภาค หิวและกระหายด้วยกัน
เดือนรอมาฎอน ทุกคนได้เรียนรู้เพื่อที่จะเข้าใจความรู้สึกเหล่าคนจนทั้งหลาย ด้วยการถือศีล-อด การประสบความหิว กระหายกับตัวเองอย่างเสมอภาค
ไม่ว่ารวยล้นฟ้า หรือ ยาจก สิ่งเหล่านี้อาจสอนให้ตระหนักถึงการรู้สึกเห็นอกเห็นใจ และเข้าใจ ความเป็นอยู่ของผู้ไม่มีอันจะกิน ด้วยความเมตตา สงสาร
เอื้อเฟื้อ เผื่อแผ่ บริจาคทรัพสิน สิ่งของ ซึ่งกันและกันในสังคม
หน้าส่วนตัว
1093
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
